บทที่ 292 หยั่งเชิง
ความตระหนักนี้ทำให้เนี่ยหย่วนเฉียวรู้สึกหงุดหงิดตนเองอยู่ไม่น้อย
เขาไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใดที่นอกจากตนจะไม่รู้สึกว่าการรับผิดชอบจางซิ่วเอ๋อเป็นปัญหายุ่งยากแล้ว กลับยังตั้งความคาดหวังด้วย
เนี่ยหย่วนเฉียวหยิบตะเกียบขึ้นมากินข้าวเงียบ ๆ ทว่าไม่รู้สึกถึงรสชาติเลยสักนิด
หลังจากกินข้าวมื้อหนึ่งเสร็จ นอกจากเนี่ยหย่วนเฉียวแล้ว ทั้งเจ้าบ้านและแขกคนอื่น ๆ ต่างเปรมปรีดิ์กันหมด
ทว่าปกติเนี่ยหย่วนเฉียวก็พูดน้อยอยู่แล้ว เวลานี้ต่อให้เนี่ยหย่วนเฉียวไม่พูดอะไรเลยทุกคนก็ไม่รู้สึกว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น
จางซิ่วเอ๋อส่งทุกคนกลับไปแล้ว พอกลับเข้ามาในลานบ้านก็อดบิดขี้เกียจและอุทานไม่ได้ “เหนื่อยเหลือเกิน”
“ยังบาดเจ็บอยู่ก็ควรจะพักผ่อน” เนี่ยหย่วนเฉียวเห็นแล้วอดพูดไม่ได้
จางซิ่วเอ๋อชะงักค้างไป นางลืมไปเสียสนิทว่าเนี่ยหย่วนเฉียวยังอยู่
จางซิ่วเอ๋อมองเนี่ยหย่วนเฉียวอย่างพิจารณา ทันใดนั้นก็รู้แจ้งกระจ่างในใจ…..
ใช่แล้ว นางคิดออกแล้ว ว่าทำไมเช้านี้ตนเห็นเนี่ยหย่วนเฉียวแล้วถึงรู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ รู้สึกเหมือนมีบางสิ่งที่ตัวเองละเลยไป
ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อรู้ตัวแล้ว
เมื่อเช้าเนี่ยหย่วนเฉียวได้เห็นแผลของนางแ
