ละเหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง แม้เนี่ยหย่วนเฉียวจะแสดงความเป็นห่วง แต่ไม่ได้ถามนางเลยว่าได้แผลมาอย่างไร มิหนำซ้ำดูเหมือนเขาจะรู้ด้วย
จางซิ่วเอ๋อจ้องเนี่ยหย่วนเฉียว “หนิงอัน เจ้าจะไม่ถามหน่อยหรือว่าแผลที่หน้าข้ามาได้อย่างไร?”
เนี่ยหย่วนเฉียวพยักหน้า “ข้าจะถามบัดเดี๋ยวนี้”
จางซิ่วเอ๋อ “……”
ถ้าจางซิ่วเอ๋อยังไม่เข้าใจอะไรก็ออกจะโง่เขลาเกินไปหน่อยแล้ว
จางซิ่วเอ๋อถามอย่างลังเล “เมื่อวานตอนที่ข้าทะเลาะกับคนอื่น เจ้าเห็นใช่ไหม?”
เป็นไปได้จริง ๆ เมื่อคืนหนิงอันและเถี่ยเสวียนไม่อยู่ทั้งคู่ ตอนทั้งสองผ่านหมู่บ้านไปอาจจะเห็นอะไรจริง ๆ ก็ได้
เนี่ยหย่วนเฉียวมองจางซิ่วเอ๋อ ไม่รู้ทำไมเขากลับรู้สึกไม่อยากโกหกจางซิ่วเอ๋อ จึงเอ่ยขึ้นตรง ๆ “เห็น”
จางซิ่วเอ๋อถลึงตาใส่เนี่ยหย่วนเฉียว นี่เขาเห็นตั้งแต่แรกหรือนี่!
พอนึกไปว่าเนี่ยหย่วนเฉียวต้องเห็นสภาพน่าอับอายถึงเพียงนั้นของตัวเอง จางซิ่วเอ๋อก็รู้สึกไม่พอใจ
นางจึงไม่ถามอะไรอย่างอื่น เก็บข้าวของและออกจากบ้านผีสิงทันที
นางต้องไปหาจางซานหยาและแม่โจวด้วย
ครั้นมาถึงตระกูลจาง จางซิ่วเอ๋อก็ได้ยินเสียงแม่เฒ่าจางก่นด่าอยู่ในลานบ้าน “เจ้าพวกตัวซวยทั้งหลาย! นี่มันกี่โมงกี่ยามกันแล้ว ยังไ
