ม่มีใครลุกมาทำงานอีก!”
เมื่อวานจางต้าหูก็บาดเจ็บไม่เบา ตอนนี้จึงลุกขึ้นมาทำงานได้อย่างยากลำบาก
ส่วนจางต้าเหอและแม่เถา หลังจากโดนคนตระกูลเถาจัดการไปแล้วก็บาดเจ็บไม่ใช่น้อย ประกอบกับกำลังขุ่นเคืองใจไม่หาย ใครจะตื่นมาทำงานเล่า?
ตอนจางซิ่วเอ๋อมาถึงบ้านตระกูลจาง จางซานหยาก็ยังไม่ลุกขึ้นมาเช่นกัน
อุตส่าห์มีโอกาสได้อู้งานแท้ ๆ จางซานหยาจะไม่พักผ่อนให้พอได้อย่างไร?
จางซิ่วเอ๋อมาตระกูลจางหนนี้นอกจากส่งข้าวให้แม่โจวและจางซานหยาแล้วมีอีกหนึ่งจุดประสงค์
พอคิดถึงจุดประสงค์นี้ สองมือของจางซิ่วเอ๋อกำหมัดแน่น ถอนหายใจยาว ๆ ศึกนี้หนักหนานัก และดูจะเป็นไปได้ยากด้วย
แต่ต่อให้เป็นไปไม่ได้ จางซิ่วเอ๋อก็ไม่ยอมอยู่เฉยโดยไม่ทำอะไรหรอก
ต่อให้มีโอกาสเพียงนิดเดียวนางก็ต้องลองดู
แม่เฒ่าจางเห็นจางซิ่วเอ๋อมาแล้วตาเป็นประกาย “ซิ่วเอ๋อ เจ้ามาส่งกับข้าวให้พวกเราเหรอ? ข้ายังไม่ได้กินข้าวเลย!”
จางซิ่วเอ๋อเอ่ยเสียงเรียบ “ท่านย่ามีมือมีเท้า ทำกับข้าวเองไม่ได้หรือ?”
“เมื่อวานข้าเกือบจะตีกับคนอื่นเพราะแม่เจ้านะ ตอนนี้เจ้ายกของกินให้ข้าหน่อยจะเป็นอะไรไป?” แม่เฒ่าจางพูดอย่างไม่สะทกสะท้าน
จางซิ่วเอ๋อกวาดสายตามองแม่เฒ่าจาง “ท่านย่า ไหน ๆ ก็ได้เจอ
