กันแล้ว เรามาคุยกันเรื่องซานหยาหน่อยดีกว่าเจ้าค่ะ”
“ซานหยาจะมีเรื่องอะไรได้?” แม่เฒ่าจางถลึงตา
“ต่อให้ซานหยาหายดีแต่สมองก็อาจกระทบกระเทือนอยู่ดี! ดังนั้นท่านย่ายกซานหยาให้ข้าเถอะ ตั้งแต่นี้ไปซานหยาจะเป็นหรือตายก็ไม่เกี่ยวกับท่านแล้ว” จางซิ่วเอ๋อกล่าว
แม่เฒ่าจางได้ยินดังนั้นก็แค่นเสียงเย็น “เจ้าอย่าคิดนะว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้าวางแผนอะไรไว้ ตอนนี้ข้างนอกมีแต่คนลือว่าเจ้ากับท่านหมอเมิ่งคนนั้นมีสัมพันธ์กัน! เรื่องชุนเถาก่อนหน้านี้ก็น่าจะเป็นเรื่องที่พวกเจ้ากุขึ้น เจ้าคิดว่าตอนนี้ข้ายังจะปล่อยจางซานหยาไปโง่ ๆ หรือ?”
จางซิ่วเอ๋อได้ยินแบบนี้ก็รู้แล้วว่าเรื่องจะพาจางซานหยาออกมาคงไม่น่าจะเป็นไปได้
แต่จางซิ่วเอ๋อก็ยังพูดต่อ “ท่านย่าไม่กลัวว่าหากซานหยาอยู่ในบ้านแล้วเป็นอะไรไปจะกลายเป็นความผิดของท่านหรือ?”
“จะผิดก็ต้องผิดที่คนตระกูลเถา เกี่ยวอะไรกับข้า!” แม่เฒ่าจางพูดอย่างไม่เห็นเป็นเรื่องใหญ่
ในที่สุดจางซิ่วเอ๋อก็เข้าใจแล้วว่าที่ก่อนหน้านี้แม่เฒ่าจางยอมให้นางพาจางชุนเถาไปง่าย ๆ ก็เพราะจางชุนเถาโหม่งกำแพงโดยมีสาเหตุมาจากแม่เฒ่าจาง แต่ครั้งนี้ต่อให้จางซานหยาเป็นอะไรไปจริง ๆ ก็ไม่เกี่ยวกับแม่เฒ่าจาง
แม่เฒ่า
