จางไม่ยอมปล่อยไปง่าย ๆ อยู่แล้ว
แม้ว่าจางซานหยาจะอายุน้อย แต่ทำงานได้ดี นอกจากไปตัดหญ้ามาให้หมูแล้วยังมีงานทั้งนอกและในบ้านอีกมากมายที่ต้องให้จางซานหยาทำ
แม่เฒ่าจางจะยอมให้จางซานหยาไปได้อย่างไร?
เดี๋ยวนี้แม่เฒ่าจางเห็นว่าจางชุนเถาอาการดีขึ้นไม่น้อย นางจึงสำนึกเสียใจอย่างสุดแสน และเอาแต่คิดว่าจางซิ่วเอ๋อและท่านหมอเมิ่งหลอกลวงนาง
แม่เฒ่าจางไม่ได้คิดได้เพราะฉลาดหรอก นางเพียงแต่คาดเดาอย่างมุ่งร้ายจากเรื่องระหว่างจางซิ่วเอ๋อและท่านหมอเมิ่งในตอนนี้ แต่นางก็พูดไปอย่างนั้นไม่ได้มีหลักฐานอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน
“ย่าอยากขายซานหยามาตลอดไม่ใช่หรือเจ้าคะ? ครั้งนี้ซานหยาได้รับบาดเจ็บ จะให้ท่านดูแลก็ลำบาก ย่าขายซานหยาให้ข้าดีกว่า” จางซิ่วเอ๋อกัดปาก
จางซิ่วเอ๋อรู้ว่าหากจางซานหยายังปกติดี แม่เฒ่าจางต้องปฏิเสธนางแน่
แต่บัดนี้อาการจางซานหยาดูไม่สู้ดีนัก จางซิ่วเอ๋อจึงรู้สึกว่ายังพอมีโอกาสอยู่บ้าง
แต่ไม่นานนักแม่เฒ่าจางก็ทลายสิ่งที่จางซิ่วเอ๋อคิดเอาไว้ นางเอ่ยขึ้น “อะไรนะ? เจ้าอยากซื้อนังตัวขาดทุนนั่นรึ? เช่นนั้นก็ได้! ข้าขายในราคา 100 ตำลึงเงิน!”
จางซิ่วเอ๋อได้ยินแล้วแทบถ่มน้ำลายใส่หน้าแม่เฒ่จาง
100 ตำลึงเงิน
