ข้าคืนมานะ!”
เถาเอ้อร์หันไปมองแม่เถาพลางกล่าว “เงินนี้เจ้าต้องเป็นคนออก! พวกเราพี่น้องไม่ออกให้หรอกนะ!”
แม่เถาร้อนรนขึ้นมาทันที “ข้ามีเงินที่ไหนเล่า?”
แม่เฒ่าเถาแค่นเสียงเย็น “ข้าไม่สน เจ้ากลับไปแล้วรีบหาทางเอากำไลของซานเหนียงคืนมาก่อน ส่วนยี่สิบกว่าตำลึงเงินที่เหลือพวกเจ้าต้องเขียนใบกู้ยืมเป็นลายลักษณ์อักษร ถือว่าติดหนี้พวกเรา พวกเจ้าต้องหามาคืนพวกเรา!”
แม่เถาตาเบิกกว้าง “อะไรนะ ข้าต้องออกตำลึงเงินทั้งหมดนี้เองหรือ?”
แม่เถารู้สึกผิดอยู่ในใจบ้าง นางคิดว่าจะให้ไปแลกกำไลของเถาซานเหนียงคืนมาใช่ว่าจะไม่ได้ แต่นั่นคือขีดจำกัดของนางแล้ว นางรู้สึกว่าที่ทำให้ก็เพราะเห็นว่าเป็นครอบครัวเดียวกัน
แต่นางคิดไม่ถึงว่าคนตระกูลเถาจะให้พวกนางออกเงินจำนวนนี้ด้วย
“พวกเจ้าไม่ออกแล้วจะให้ข้าออกหรือไร” แม่เฒ่าเถาถามกลับตาขวาง
จางต้าเหออดพูดไม่ได้ “ท่านแม่ จะให้เราออกเงินจำนวนนี้ได้อย่างไร? เรื่องอะไรต้องให้เราออกเงินด้วย? พวกท่านเป็นคนลงมือแบบไม่ดูน้ำหนักมือจนพวกนั้นบาดเจ็บเองนะ”
“นั่นก็ทำไปเพื่อพวกเจ้าไม่ใช่รึ ถ้าไม่ใช่พวกเจ้าแม่จะไปก่อเรื่องรึ?” เถาต้าก็ไม่พอใจ รู้สึกว่าวันนี้ตัวเองต้องเจอเรื่องเลวร้ายไปเ
