บทที่ 283 อยากได้ตำลึงเงิน
แต่ครั้งนี้ต่อให้แม่เฒ่าจางไม่ยุ ผู้ใหญ่บ้านซ่งก็ไม่คิดจะปล่อยตระกูลเถาไป
คนตระกูลเถาชักจะน่าโมโหเกินไปแล้ว เห็นเขาเหยาะแหยะมากหรือไร
วันนี้ถ้าเขาปล่อยให้คนตระกูลเถากลับไปเฉย ๆ ต่อหน้าตนจริง ๆ เขาคงไม่มีหน้าไปที่ไหนอีกแล้ว
เวลาเจอผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านข้างเคียงก็ต้องรู้สึกต่ำต้อยกว่า
“เอาล่ะ เจ้าเลิกร้องไห้โหวกเหวกได้แล้ว เรื่องนี้ข้าต้องจัดการอย่างจริงจัง! ทุกคน! จับคนตระกูลเถาพวกนี้มัดไว้! ถ้าวันนี้พวกเขาไม่ยอมออกเงินก็อย่าหวังจะได้ออกไปจากหมู่บ้านของเรา! ถ้าใครยังกล้ามาอาละวาดในหมู่บ้านนี้อีก ก็จะได้เห็นดีกัน!” ผู้ใหญ่บ้านซ่งกล่าวเสียงดังก้อง
สิ้นเสียงผู้ใหญ่บ้านซ่ง ก็มีคนไปช่วยจัดการลูกชายตระกูลเถาพวกนั้นแล้ว
บรรดาลูกชายตระกูลเถาต่างมีร่างกายสูงใหญ่ ยืนอยู่ตรงนั้นแล้วช่างดูน่าเกรงขาม แต่ต่อให้พวกเขามากันมากเพียงใดก็มีเท่านั้น จะเทียบกับคนทั้งหมู่บ้านชิงสือได้อย่างไร?
นี่เป็นถิ่นหมู่บ้านชิงสือนะ! บรรดาชายหนุ่มชาวไร่มีใครไร้กำลังบ้าง?
คนตระกูลเถาไม่ทันจะได้ตอบโต้ พวกเขาก็ถูกมัดเสียแน่นหนา
ผู้ใหญ่บ้านซ่งมองลานบ้านตระกูลจางพลางกล่าวขึ้น “ไปมัดไว้กับต้นหวายฉู่ใหญ่ในหมู่บ้
