บมันออกมาใช้
ตอนมื้อค่ำ จางซิ่วเอ๋อเพิ่งมาถึงบ้านตระกูลจาง
จากนั้นจึงเห็นกลุ่มคนที่เดินเข้ามาอย่างองอาจตรงทางเข้าหมู่บ้าน
นางขมวดคิ้วเมื่อรู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกพิกลไป ท้องฟ้าใกล้จะมืดแล้ว ต่อให้เป็นญาติพี่น้องก็ไม่ค่อยมาเยี่ยมกันในเวลานี้ อีกทั้งจำนวนคนก็ไม่น้อย ไม่รู้ว่ามาบ้านใคร
นางคิดเช่นนี้ก็นำของเข้าไปในบ้านของแม่โจว
วันนี้นางทำอาหารอย่างเรียบง่ายคือบวบผัดไข่
กินเนื้ออยู่บ่อย ๆ ก็น่าจะเลี่ยนเต็มประดา จางซิ่วเอ๋อจึงทำบวบผัดไข่แทน
บวบนั้นจางซิ่วเอ๋อได้มาจากบ้านของจวี๋ฮวา
สวนผักที่บ้านของจวี๋ฮวามีขนาดใหญ่มาก ในเมื่อนางกินผักไม่หมด จางซิ่วเอ๋อก็ไม่มีอะไรต้องเกรงใจ นางส่งไก่ป่าให้จวี๋ฮวาเมื่อไม่กี่วันก่อนนี้ตามมารยาทไปแล้ว
จางซิ่วเอ๋อจึงไม่ได้รู้สึกว่าตนเอาเปรียบจวี๋ฮวา
อาจกล่าวได้ว่าการอยู่ร่วมกันเช่นนี้เป็นความสุขที่ยิ่งใหญ่
แม่โจวหยิบหมั่นโถวมาครึ่งลูกแล้วเริ่มกัดกิน ใครจะรู้ว่าเพิ่งจะกินไปไม่กี่คำ เสียงเอะอะโวยวายก็ดังมาจากด้านนอก
เริ่มจากบางสิ่งบางอย่างถูกทุบให้เปิดออก เกิดเสียงปังดังสนั่น จางซิ่วเอ๋อตกใจมากเมื่อได้ยินเสียงนั้นเข้ามาถึงในห้อง
ตามมาด้วยเสียงตะโกนและด่าทอของคนกลุ่มหนึ่ง
“นังแพศยาแม่โจวนั่นอยู่ไหน! มันอยู่ไหน? ”
“โจวเหมยจื่อ ออกมาเดี๋ยวนี้!”
ขณะที่จางซิ่วเอ๋อกำลังจะออกไปดู นางก็ตกใจเมื่อได้ยินเสียงนี้ ครั้นมองออกไปนอกประตูจึงเห็นใบหน้าคนหลายคนที่ยืนอยู่ในลานบ้าน
