นขยับเข้าไปใกล้และกล่าวขึ้น “เจ้านาย ท่านเขียนอะไรอยู่? เหตุใดท่านไม่พักผ่อนให้เพียงพอ? ”
เขามองแล้วพบว่าตรงหน้าเนี่ยหย่วนเฉียวมีตัวอักษรเขียนเรียงรายอยู่เป็นแถว
ซึ่งอักษรแถวแรกคือชื่อของจางซิ่วเอ๋อ
เถี่ยเสวียนตกตะลึง นายท่านไม่ได้จริงจังใช่ไหม? ตอนนี้จางซิ่วเอ๋ออยู่ข้างนอก แต่เจ้านายไม่ออกไปหาแบบตัวต่อตัว กลับแอบมานั่งเขียนชื่อจางซิ่วเอ๋อที่นี่…
เนี่ยหย่วนเฉียวหยุดเขียนแต่ก็ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาพูด “ตัวหนังสือของนางไม่สวยนัก ทั้งนางยังอยากเรียนคัดลายมืออีก ข้าจึงเขียนแบบคัดอักษรให้นางได้ฝึกคัด”
นี่เป็นเรื่องที่เนี่ยหย่วนเฉียวรับปากจางซิ่วเอ๋อมานานแล้ว
ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นคำสัญญาฝ่ายเดียว เพราะจางซิ่วเอ๋อไม่รู้เลยว่ามีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น แต่เนี่ยหย่วนเฉียวเป็นคนตัดสินใจเอง เพียงแต่ตอนส่งสมบัติในห้องหนังสือทั้งสี่เขาไม่มีเวลามาคัดอักษรอย่างใจเย็นแบบนี้
อาศัยที่วันนี้เขาป่วยหนัก เขาจึงสามารถทำตัวว่างได้โดยไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น แค่ต้องเขียนแบบคัดอักษรนี้อย่างเงียบ ๆ
เถี่ยเสวียนเงียบไป เจ้านายของเขาใส่ใจจางซิ่วเอ๋อมากจริง ๆ
แต่หลังจากถูกรบกวนเช่นนี้แล้ว เถี่ยเสวียนก็ลืมเรื่องที่เขากำลังจะคุยกับเนี่ยหย่วนเฉียวเสียสนิท
จางซิ่วเอ๋อล้างเห็ดให้สะอาด นางตักข้าวมาใส่ในกะละมังและนึ่งในหม้อ ทั้งนี้นางได้ผสมข้าวฟ่างลงไปบางส่วนด้วย
การกินแบบนี้ดูแปลกใหม่มาก ไม่เพียงแต่มีกลิ่นหอมจากข้าวฟ่างเท่านั้น
