ับรู้เรื่องพวกนี้ แต่ตอนนี้หนิงอันอยู่ที่บ้าน จะปิดบังจางชุนเถาไปตลอดไม่ได้หรอก
จางชุนเถาได้ยินแล้วตาโต “ป่วย? อาการหนักหรือไม่”
จางชุนเถาไม่รู้ว่าป่วยเป็นอะไรถึงต้องตรึงหน้าต่างนี้ แต่สิ่งที่นางสนใจไม่ใช่เรื่องนี้ ทว่าเป็นห่วงเรื่องที่หนิงอันเป็นอะไรไป
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้า “ก็หนักอยู่ไม่น้อย”
จางชุนเถารีบเอ่ยขึ้น “พี่ คืนนี้เราทำของอร่อย ๆ แล้วพี่ยกไปให้พี่หนิงอันนะ ปกติเขาดูแลเราขนาดนั้น ครั้งนี้เราจะรังเกียจเห็นเขาเป็นตัวปัญหาเพียงเพราะเขาป่วยไม่ได้”
จางซิ่วเอ๋อมองจางชุนเถาอย่างนึกขำ “ข้ารู้แล้ว เห็นข้าเป็นคนที่รังเกียจใครเพราะเห็นเป็นตัวปัญหาเหรอ?”
พูดไปแบบนี้แล้วจางซิ่วเอ๋อรู้สึกผิดในใจ
เมื่อครู่นี้นางคิดจริง ๆ ว่าอาการป่วยของหนิงอันเป็นสร้างปัญหาให้นางมากมาย
………………………………………………………………………………………………………………………
สารจากผู้แปล
พี่เนี่ยเป็นอะไรไป โดนพิษหรือโดนวิชาอะไรเข้าหรือเปล่าเนี่ย
ไหหม่า(海馬)
