กลับไปเสียตอนนี้เถอะ ข้าไม่ต้อนรับท่าน”
“เจ้าไม่สนความเป็นความตายของบิดาเจ้า แล้วความเป็นความตายของน้องสาวเจ้าล่ะ เจ้าก็ไม่สนหรือ?” สายตาของสตรีวัยกลางคนเต็มไปด้วยความโมโห
คุณชายฉินได้ยินแบบนั้นแล้วก็ตกตะลึงไป “พวกเจ้าทำอะไรนาง?”
สตรีวัยกลางคนถามกลับ “ข้าถามเจ้าแค่ว่าเจ้าจะกลับหรือไม่”
สายตาของคุณชายฉินดูซับซ้อนอย่างยิ่ง เขามองหญิงวัยกลางคนอย่างเกลียดชัง แต่ครั้นนึกถึงคนที่ตนห่วงใย สายตาเริ่มสั่นคลอน
ตวนอู่เกลี้ยกล่อมเสียงเบา “คุณชาย พวกเรากลับกันเถอะ”
คุณชายฉินมองตวนอู่ด้วยสายตาเย็นยะเยือก “ข้าจะกลับไป แต่เจ้า…..ไม่ต้องกลับไปแล้ว”
ตวนอู่ได้ฟังดังนั้นก็ใจสั่นวูบ เขามองคุณชายฉินอย่างตกตะลึง เข้าใจความหมายของคุณชายฉินขึ้นมาในทันใด และมีท่าทางตื่นตระหนกในทันที “คุณชาย คุณชาย ตวนอู่สำนึกผิดแล้วขอรับ”
คุณชายฉินในตอนนี้ไม่แม้แต่จะมองตวนอู่ เขาเดินดิ่งเข้าไปในตัวเรือน
สตรีวัยกลางคนเห็นว่าคุณชายฉินยอมอ่อนข้อ จึงเผยรอยยิ้มสะใจออกมา
ทุกฝีก้าวของคุณชายฉินนั้นประหนึ่งหนักพันชั่ง เขาหัวเราะอย่างขมขื่น เดิมทีตั้งใจไว้ว่าวันพรุ่งนี้จะนำหนังสือร่างไปให้จางซิ่วเอ๋อ ตอนนี้ดูท่าคงต้องผิดนัดเสียแล้ว
สิ่งที่จางซิ่วเอ๋อรู้เกี่ยวกับคุณชายฉินนั้นไม่มากอยู่แล้ว เวลานี้ยิ่งไม่มีทางรู้ว่าคุณชายฉินเจอเรื่องลำบากอะไรบ้าง
เหลือเพียงตวนอู่ที่ยืนอยู่ตรงที่เดิม สายตาของเขาเต็มไปด้วยความหงุดหงิดตัวเองและสำนึกเสียใจ
