่งในนั้นใส่น้ำมันทอดพริกไปด้วย
อาหารมื้อนี้อุดมสมบูรณ์และดูดีมาก
แม้แต่แม่เฒ่าซ่งผู้ช่างเลือกยังรู้สึกอยากอาหารหลังจากเห็นกับข้าวเหล่านี้
“โอ๊ยท่านป้าจาง คนมาอยู่ที่นี่กันตั้งเยอะ อย่างไรท่านก็ต้องเอาเหล้าออกมาดื่มกันหน่อยสิ” หยางชุ่ยฮวาเอ่ยขึ้นอีก
แม่เฒ่าจางสีหน้าเย็นเยียบลง “บ้านข้าไม่มีเงินแล้วจริง ๆ”
“ไม่มีเงินไม่เป็นไร บ้านท่านมีแม่ไก่อีกไม่ใช่หรือ นำแม่ไก่ไปแลกเหล้าต้องแลกได้บ้างสิ” หยางชุ่ยฮวาช่วยแม่เฒ่าจางออกความคิดเห็นอย่าง ‘หวังดี’
แม่เฒ่าจางหมดหนทาง นึกอย่างแค้นเคืองว่าต้องรีบส่งพวกตัวซวยนี่ออกจากบ้านไปให้เร็ว จึงยื่นเงินให้จางอวี่หมิน 3-4 เหรียญให้นางไปซื้อเหล้ากับแม่หม้ายหลิว
จางอวี่หมินออกจากบ้านไปนานโขกว่าจะอิดออดเดินกลับมา
นางซื้อเหล้ามาแค่ครึ่งโถ หลังผสมน้ำลงไปแล้วถึงเอากลับมา
เป็นเพราะคิดว่าแม่เฒ่าจางเองก็ต้องดื่มเหมือนกัน จางอวี่หมินจึงไม่ได้ถุยน้ำลายลงไป ไม่อย่างนั้นสิ่งที่จางอวี่หมินนำกลับมาก็ไม่รู้ว่าจะมีอะไรบ้าง
“ทุกคนรีบกินกันเถอะ ท่านป้า กินเนื้อเยอะ ๆ เลยนะเจ้าคะ” หยางชุ่ยฮวาคีบเนื้อชิ้นหนึ่งใส่ลงไปในถ้วยแม่เฒ่าซ่ง
แม่เฒ่าซ่งมองหยางชุ่ยฮวาอย่างพอใจ
หลายฝูหลายเป่าไม่ได้มากินข้าวที่โต๊ะ หยางชุ่ยฮวาตักกับข้าวแยกให้เด็กทั้งสองคน และให้พวกเขาไปกินข้าวเป็นเพื่อนแม่โจวในห้อง
จางซิ่วเอ๋อและจางชุนเถารวมถึงจางต้าหูได้กินข้าวตรงนี้ ส่วนพวกจางต้าเหอไม่มีใครไปเรียก และ
