ื่องไม่น่าอภิรมย์ขนาดไหน?
อย่างไรเสียคนตระกูลจางก็ไร้ซึ่งอำนาจ ล่วงเกินก็ส่วนล่วงเกิน ไม่ใช่เรื่องใหญ่
โจวหู่หยิบท่อนไม้ขึ้นมาและกระแทกลงบนพื้นอย่างแรงด้วยกำลังมหาศาล
จากนั้นเขาจึงยกท่อนไม้ขึ้นและฟาดลงบนตัวของจางเป่าเกิน
ป้าบ!
เสียงหนักอึ้งดังขึ้น…..
เสียงร้องโหยหวนของจางเป่าเกินดังตามมา
อ๊าก!
โจวหู่ด่าเสียงกราดเกรี้ยว “ข้าสั่งสอนเจ้าแทนพ่อแม่ของเจ้า! เจ้าจำไว้ให้ดีนะ! น้องสาวข้าไม่ใช่ว่าจะมารังแกได้ง่าย ๆ!”
ป้าบ!…..ป้าบ!
เขาฟาดลงไปอีกหลายที โจวหู่ไม่สนเสียงโหยหวนของจางเป่าเกินเลยสักนิด กลับด่าต่อ “ข้าจะบอกพวกเจ้าให้นะ ถ้าใครกล้ารังแกน้องสาวข้าอีก! ก็จะพบจุดจบเช่นนี้!”
ตอนแรกจางเป่าเกินยังพอด่าสู้ได้บ้าง แต่หลัง ๆ มากลับเหลือเพียงเสียงร้องโหยหวน
จนในที่สุด เสียงร้องนั้นก็แผ่วลงมาก
โจวหู่นับว่าเป็นแรงงานสำคัญของตระกูลโจว เขาทำงานทุกอย่าง จึงเป็นธรรมดาที่จะมีกำลังวังชา ยิ่งเวลานี้เขามีโทสะอยู่ในใจ ตอนโบยจึงใช้แรงยิ่งกว่าปกติ
ครั้นโบยครบ 20 ที จางเป่าเกินก็มีเหงื่อผุดเต็มหน้าผาก ในตอนนี้เขากำลังขบฟันกรอดและมองทุกคนอย่างเคียดแค้น
จนกระทั่งสายตาของจางเป่าเกินเบนไปที่จางซิ่วเอ๋อ จางซิ่วเอ๋อก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย การกระทำนี้ทำให้จางเป่าเกินโมโหแทบตายขึ้นมาอีกครั้ง
“ลูกข้า! พวกเจ้าลงมือหนักเช่นนี้ได้อย่างไร!” แม่เถารีบวิ่งไปอยู่ข้างจางเป่าเกินและกอดจางเป่าเกินไว้
หยางชุ่ยฮวาพูดด้วยน้ำเสียง
