กระแนะกระแหน “โทษผู้อื่นไม่ได้หรอก! พวกเจ้าลงมือก่อนนี่!”
ผู้ใหญ่บ้านซ่งเอ่ยขึ้น “เอาล่ะ เรื่องนี้ให้จบตามนี้ ถ้าไม่มีอะไรแล้วทุกคนก็แยกย้ายกันเถอะ”
จางซิ่วเอ๋อมองโจวหู่และหยางชุ่ยฮวาพลางบอก “ท่านลุงใหญ่ ท่านป้าใหญ่ ไปนั่งที่บ้านข้าเถอะ”
จางซิ่วเอ๋อเชิญชวนไปพลางคิดว่าอีกเดี๋ยวตัวเองต้องเดินให้ไว ต้องรีบกลับไปดูว่าตอนนี้หนิงอันและเถี่ยเสวียนอยู่หรือไม่ ถ้าอยู่ก็ต้องขอให้พวกเขาหลบไปสักพัก
ถ้าโจวหู่และหยางชุ่ยฮวาเห็นว่าบ้านตัวเองมีบุรุษอยู่ค้างคืนจะเป็นเรื่องใหญ่ขนาดไหน?
ทว่าหยางชุ่ยฮวากลับพูดขึ้นในตอนนั้น “ข้าไม่ไปไหนทั้งนั้น ไม่ได้มาบ้านตระกูลจางตั้งหลายปี อย่างไรคนตระกูลจางก็ต้องต้อนรับเราอย่างดีเสียหน่อยไม่ใช่หรือ?”
พูดมาถึงตรงนี้หยางชุ่ยฮวาเสริมขึ้นอีก “อีกเดี๋ยวท่านพ่อท่านแม่ข้าก็จะมา อย่างไรเราก็เกี่ยวดองกันแล้ว ไปมาหาสู่กันบ้างถือว่าเป็นเรื่องสมควร”
ผู้คนที่มุงดูอยู่ฟังความหมายของหยางชุ่ยฮวาออกหมด
หยางชุ่ยฮวาจะใช้โอกาสนี้สร้างบารมีให้แม่โจว ให้คนตระกูลจางไม่กล้ามองข้ามแม่โจวที่มีครอบครัวอีกต่อไป
“แม่เฒ่าจาง….ตามหลักแล้วข้าต้องเรียกเจ้าว่าท่านป้า ท่านป้าจาง ท่านคงไม่คิดจะผลักไสพวกเราใช่ไหมเจ้าคะ?” หยางชุ่ยฮวาถามด้วยรอยยิ้มกว้าง
เวลานี้แม่เฒ่าจางจะพูดอะไรได้อีก นางเป็นฝ่ายผิดอยู่แล้ว ต่อหน้าคนตั้งมากมายในตอนนี้ นางไล่คนพวกนี้ออกไปไม่ได้หรอก
“พวกเรามาครั้งหนึ่งไม่ได้ง่าย ท่านป้าจ
