ะต้อนรับพวกเราด้วยอาหารหยาบ ๆ อย่างผักป่าไม่ได้นะเจ้าคะ!” หยางชุ่ยฮวาเสริม
แม่เฒ่าจางโดนผู้คนมองจนหน้าร้อนผ่าว จึงเอ่ยขึ้นเสียงแผ่ว “จะเป็นอย่างนั้นได้อย่างไรเล่า?”
“ผู้ใหญ่บ้านซ่ง วันนี้ท่านผดุงความยุติธรรมให้พวกเรา เช่นนั้นข้าขอยืมดอกไม้ถวายพระเลี้ยงข้าวท่านสักมื้อ แน่นอนว่าต้องรบกวนท่านป้าจางเตรียมอาหารมื้อนี้ไว้ให้ด้วย” หยางชุ่ยฮวาพูดต่อ
พฤติกรรมของหยางชุ่ยฮวาที่เลี้ยงข้าวในบ้านคนอื่นแปลกดีจริง ๆ และตรงกับนิสัยก่อนหน้านี้ของนางด้วย
แต่การกระทำของหยางชุ่ยฮวาในตอนนี้กลับไม่ได้น่ารังเกียจ
จางซิ่วเอ๋อได้ยินแล้วลอบปรบมือให้ มีผู้ใหญ่บ้านซ่งอยู่ที่นี่ ไม่ว่าอย่างไรแม่เฒ่าจางก็ไม่มีทางทำกับข้าวมื้อนี้ส่ง ๆ หรอก
“เรื่องนั้น……” แม่เฒ่าจางลังเลนิดหน่อย นางไม่อยากรับปากเลย
หยางชุ่ยฮวากล่าวต่อ “เมื่อครู่นี้แม่เถาบอกว่าท่านจงใจทำร้ายลูกในท้องของน้องสาวข้า ข้าได้ยินแล้วโมโหถึงได้วู่วามทำร้ายท่าน ท่านป้าคงไม่คิดแค้นใจเรื่องนี้ใช่ไหมเจ้าคะ ถ้าท่านแค้นข้าจะได้ขอโทษท่านตอนนี้เลย…..”
พูดมาถึงตรงนี้หยางชุ่ยฮวาก็ชะงักไปนิดหน่อย “ถ้าเราปรองดองกันได้จะดีที่สุด ไม่เช่นนั้นอีกเดี๋ยวพ่อแม่ข้าจะมาแล้ว เกิดเข้าใจท่านป้าผิดเหมือนดั่งข้าคิดว่าท่านป้าตั้งใจยุ่งเรื่องนี้จริง ๆ ล่ะก็……”
หยางชุ่ยฮวาพูดถึงตรงนี้แล้วยิ้มอย่างมีความหมาย
แม่เฒ่าจางสะดุ้งขึ้นมาทันที ความหมายของหยางชุ่ยฮวาชัดเจนมาก นั่นก็คือถ้านางไม่
