บทที่ 238 สั่งสอน
ที่จางอวี่หมินออกมาแสดงตัวในเวลานี้ก็เพราะรู้สึกว่าตอนนี้คนมามากแล้ว หยางชุ่ยฮวาไม่มีทางข่วนหน้านางเป็นรอยต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้หรอก บวกกับถ้านางไม่ได้ช่วยแม่เฒ่าจาง นางก็กลัวว่าแม่เฒ่าจางจะคิดบัญชีกับตนในภายหลัง
จางอวี่หมินจึงรู้สึกว่าการที่ตนออกมาแสดงจุดยืนตอนนี้มีแต่ข้อดีไม่มีข้อเสีย
“โอ๊ะ นี่ลูกสาวบ้านเจ้าใช่ไหม? ดูท่าทางอายุพอ ๆ กับซิ่วเอ๋อเลยนี่ ผิวขาวนวลละออเชียว” หยางชุ่ยฮวาเอ่ยชมด้วยรอยยิ้มที่ไม่ได้มาจากใจเลยสักนิด
จางอวี่หมินฟังแล้วได้ใจขึ้นมาเล็กน้อย ใช่แล้ว ในหมู่บ้านนี้นางผิวขาวเป็นอันดับต้น ๆ เลยล่ะ!
คนอื่นในหมู่บ้านขาวสู้นางไม่ได้หรอก!
“แต่น่าสงสารซิ่วเอ๋อสามพี่น้อง แต่ละคนผอมเอา ๆ” หยางชุ่ยฮวาแค่นเสียงเย็น
“แล้วอย่างไรเล่า? ก็เพราะพวกนางดื้อไม่ยอมกินข้าวดี ๆ แบบนี้จะโทษข้ารึ?” แม่เฒ่าจางยังเอาหน้าอยู่ ไม่อยากยอมรับว่าตนรักลูกสาวแต่ทำไม่ดีกับหลานสาว
“เรื่องนี้ย่อมไม่โทษเจ้า เช่นนั้นเรามาพูดเรื่องเหมยจื่อดีกว่า เหมยจื่อเป็นน้องสาวข้า ตอนแต่งเข้าบ้านเจ้ายังเป็นเด็กสาวสดใสอยู่เลย แต่เจ้าดูตอนนี้สิว่าเหมยจื่อโดนพวกเจ้าย่ำยีขนาดไหน?” หยางชุ่ยฮวาพูดอย่างเกรี้ยวกราด
แม่เฒ่าจางตอบอย่างไม่แยแส “บ้านเราไม่ได้ย่ำยีนางหรอกนะ โชคชะตาของนางต่ำต้อยเอง คนที่มีลูกชายไม่ได้เป็นตัวขาดทุนทั้งนั้นแหละ นางเป็นแบบนี้ก็เพราะเหนื่อยกับการเลี้ยงบรรดาตัวขาดทุน!”
“เจ้าชื่ออะไร
