นะ หยางชุ่ยฮวาใช่ไหม? เจ้ารีบไสหัวออกจากบ้านข้าไปซะ บ้านข้าไม่ต้อนรับเจ้า!” แม่เฒ่าจางแค่นเสียงเย็น
“ข้าไม่ไปโว้ย! ข้ายังพูดเรื่องของเหมยจื่อไม่จบ! ตอนนี้ในท้องนางยังมีลูกอีกคนนะ! พวกเจ้าไม่ช่วยกันดูแลไม่เท่าไร แต่กล้าดีอย่างไรถึงทำกับเหมยจื่อแบบนี้!” หยางชุ่ยฮวากัดฟันพูด
“แม่โจวท้องนี่ ทำไมตอนนี้ถึงไม่ออกมาล่ะ? เอ๊ะ หรือว่าจะเกิดอะไรขึ้น?”
“ก็ไม่แน่นะ คนตระกูลโจวไม่ได้มาที่หมู่บ้านเราหลายปีแล้ว อยู่ ๆ ตอนนี้กลับมาหา ต้องเป็นเพราะเกิดเรื่องใหญ่กับแม่โจวแน่ ๆ”
“โห ไม่คาดคิดเลยว่าครอบครัวแม่โจวก็มีคนดุดันเช่นนี้ด้วย ทำไมเมื่อก่อนไม่เห็นมีใครออกหน้าให้แม่โจวเลยล่ะ?”
“โอ๊ย พวกเราดูเรื่องนี้ให้จบก่อนเถอะแล้วค่อยว่ากัน”
หยางชุ่ยฮวาพูดประโยคนี้จบก็มีคนไม่น้อยเริ่มคาดเดาไปต่าง ๆ นานา เวลานี้จึงมีแต่เสียงวิจารณ์กันเซ็งแซ่ไม่ขาด
บางคนที่มีบ้านอยู่ใกล้บ้านตระกูลจางและได้ยินข่าวแว่ว ๆ มาบ้าง บัดนี้จึงลดเสียงต่ำลงพลางกล่าว “ได้ข่าวว่าครรภ์แม่โจวไม่นิ่ง นางเกือบตายท้องกลมแล้ว”
“ตายจริง ทำไมแม่โจวไม่รู้จักระวังตัวเลยเล่า? นางมีลูกสาวมาสามคนติดแล้วนะ หากในท้องเป็นลูกชายจะเสียหายขนาดไหน!”
หยางชุ่ยฮวาได้ยินประโยคที่ไม่รู้ว่าใครเป็นคนพูด จึงแค่นหัวเราะเสียงเย็นและกล่าวต่อ “พวกเจ้าคิดว่าเหมยจื่อไม่ใส่ใจลูกในท้องหรือ? นางมีลูกมาสามคนแล้ว เวลาแบบนี้ต้องระวังเรื่องอะไรบ้างนางจะไม่รู้เลยหรือ? ครั้งนี้เหมย
