จื่อและลูกในท้องของนางโดนคนตระกูลจางทำร้ายจนเกือบถึงแก่ชีวิต!”
“จางเป่าเกินล่ะ? เขาไปไหน? ออกมาเดี๋ยวนี้นะ! เขาเพิ่งจะอายุเท่าไรเอง ทำไมจิตใจถึงอำมหิตขนาดนี้!” หยางชุ่ยฮวาโวยวายเสียงดัง
แม่เถาที่ตอนแรกยังยืนดูอย่างเมามัน พอได้ยินว่าจู่ ๆ หยางชุ่ยฮวาพุ่งเป้าไปที่จางเป่าเกินก็เกิดร้อนตัวขึ้นมา
ตอนหยางชุ่ยฮวาทะเลาะกับแม่เฒ่าจาง นางยังทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ยืนมองสุนัขกัดกันจนขนเต็มปากได้ แต่ถ้าเกี่ยวพันถึงลูกชายของนางก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง
แม่เถาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวและถามอย่างระแวง “เจ้านี่ตลกจริง ๆ มาบ้านข้าแล้วทำกิริยาดุดันใส่ท่านแม่ข้า อย่างไรเสียแม่ข้าก็เป็นผู้ใหญ่กว่าเจ้า เจ้าทำแบบนี้ได้อย่างไร? ตอนนี้เจ้ายังจะรังแกลูกชายข้าอีก อย่างไรเขาก็เป็นรุ่นลูกหลานของเจ้านะ! เจ้าไม่อายบ้างหรือไร!”
หยางชุ่ยฮวาหรี่ตา “ข้าไม่มีบุญพอจะมีผู้ใหญ่เป็นย่าโฉดที่ขายหลานสาวตัวเอง และไม่มีบุญพอที่จะมีลูกหลานเป็นคนที่จงใจผลักป้าสะใภ้ตัวเองหรอกนะ”
หยางชุ่ยฮวาพูดได้เข้าใจง่ายพอแล้ว คนที่ไม่โง่ต่างรู้ความหมด
จางเป่าเกินเป็นคนผลักแม่โจว ตั้งใจทำให้แม่โจวตายท้องกลม
หยางชุ่ยฮวาพูดเสียงดัง “ในเมื่อคนตระกูลจางทำเรื่องที่หน้าด้านขนาดนี้ได้ ก็คงไม่กลัวทุกคนรู้ เช่นนั้นข้าจะสาธยายให้ทุกคนได้ฟังในบัดนี้…..”
หยางชุ่ยฮวากล่าวต่อ “จางเป่าเกินผลักเหมยจื่อล้มโดยไร้สาเหตุ คนตระกูลจางไม่ตำหนิจางเป่าเกินนั้นไม่เท่าใด แต่หลังจ
