ากเกิดเรื่องกับเหมยจื่อแล้วพวกเขาทำอย่างไรรู้ไหม? พวกเขาโยนเหมยจื่อไปไว้ในห้องเก็บฟืนให้นางดับดิ้นไปเอง ถ้าไม่ใช่ว่าหลานสาวข้ากตัญญูตามหมอมา ตอนนี้เหมยจื่อคงไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว!”
ทุกคนได้ยินแล้วตาโตมองคนตระกูลจางที่อยู่ที่นี่ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาอึ้งกับวิธีการของตระกูลจาง
แม้ว่าเรื่องที่แม่สามีสั่งสอนลูกสะใภ้จะเป็นเรื่องปกติมาก แต่เรื่องนี้ก็นับว่าเกินไป ต่อให้ลูกสะใภ้จะไม่ดี แต่เด็กในท้องลูกสะใภ้ก็เป็นสายเลือดของตระกูลจางนะ
แม่เฒ่าจางสัมผัสได้ถึงสายตาตำหนิและไม่เห็นด้วยมากมาย ใบหน้าเริ่มร้อนผ่าว
นางโกรธจนชี้หน้าหยางชุ่ยฮวาและกล่าว “หยางชุ่ยฮวา เจ้ามาพูดเหลวไหลที่บ้านข้าแบบนี้มีจุดประสงค์อะไร?”
หยางชุ่ยฮวาแค่นเสียง “ข้าหรือพูดเหลวไหล? ข้าจะได้ประโยชน์อะไรรึ? สรุปให้ฟังเลยก็คือ ถ้าข้าป่วนจนน้องข้าใช้ชีวิตร่วมกับจางต้าหูต่อไปไม่ได้ ข้าก็ต้องรับเหมยจื่อกลับบ้านและเลี้ยงดูนาง ถ้าไม่ใช่ว่าข้าโมโหจริง ๆ ข้าจะเหนื่อยทำเรื่องที่ไม่เป็นผลดีไปทำไม?”
“ข้ายอมรับว่าก่อนหน้านี้ข้าไม่ค่อยได้ใส่ใจเหมยจื่อ ไม่ได้ทำหน้าที่พี่สะใภ้ แต่วันนี้ข้ามายืนอยู่ตรงนี้แล้วก็จะพูดให้ชัดเจน เหมยจื่อเป็นคนมีครอบครัว ใช่ว่าใครอยากจะทำอะไรนางก็ได้!”
“เรื่องที่พวกเจ้าตระกูลจางกระทำก่อนหน้านี้ข้าจะไม่เอาความ แต่วันนี้พวกเจ้าต้องนำตัวไอ้ระยำจางเป่าเกินออกมา ให้มันคุกเข่าโขกหัวยอมรับความผิด และสัญญาว่าหลังจากนี้จะไม่มีป
