ลาน
แม่เฒ่าจางเห็นแบบนั้นแล้วพูดอย่างเจ็บใจที่ลูกไม่รักดี “จางต้าหู! เจ้ามีศักดิ์ศรีหน่อยได้ไหม? นังบ้านี่เป็นใครแล้วจะไปสนทำไม! เมื่อกี้นางทำแบบนั้นกับข้า! เจ้าไม่ควรสั่งสอนนางหน่อยเหรอ! ตอนนี้เจ้าจะทำตัวนอบน้อมทำไมกัน?”
“ท่านแม่…..” จางต้าหูมองแม่เฒ่าจางอย่างลำบากใจ ตอนนี้เขาเป็นคนกลาง จึงลำบากใจกับทั้งสองฝ่าย
หยางชุ่ยฮวาแค่นหัวเราะขณะมองแม่เฒ่าจาง “นี่นังเฒ่า ทำไมเจ้าต้องแส่ทุกเรื่องด้วยเล่า?”
“เจ้าพูดจาแบบนี้ได้อย่างไร?” แม่เฒ่าจางถลึงตามองหยางชุ่ยฮวา
“ข้าพูดจาอย่างไร? ข้าว่าข้าก็เกรงใจมากแล้วนะ เจ้าไม่คิดบ้างเหรอว่าเจ้าทำเรื่องที่ไร้มนุษยธรรมอะไรบ้าง! ที่วันนี้ข้ายังพูดดี ๆ อยู่ถือว่าไว้หน้าเจ้ามากแล้ว!” หยางชุ่ยฮวาไม่ยอมถอยเลยสักนิด
หยางชุ่ยฮวาและแม่เฒ่าจางต่างเป็นคนเสียงดังทั้งคู่ เพียงไม่นานนักก็มีคนไม่น้อยที่ได้ยินเสียงทั้งสองคนทะเลาะกัน
โดยเฉพาะเมื่อครู่ที่ทั้งสองไม่ใช่แค่ทะเลาะกัน แต่ลงมือกันด้วย นี่มันเรื่องสนุกชั้นดีเลยล่ะ!
คนในหมู่บ้านไม่น้อยกรูเข้ามาอยู่ที่หน้าประตูตระกูลจางและชะโงกหน้ามองเข้ามา
คนเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ บัดนี้ก็มีพวกใจกล้าไม่กลัวมีปัญหาเดินเข้ามาดูถึงด้านในลานบ้านตระกูลจาง
“ทุกคนช่วยข้าตัดสินหน่อย นังแก่โฉดชั่วนี่ขายหลานสาวข้าไปให้ไอ้ขี้โรคเพื่อเงิน มันเป็นเรื่องที่คนควรทำเหรอ? เป็นเรื่องที่คนเป็นย่าควรทำเหรอ?” หยางชุ่ยฮวานึกถึงเรื่องที่จางซิ่วเอ๋อต้
