ับพื้นและรุดหน้าไปที่บ้านตระกูลจาง
ก่อนหน้านี้หยางชุ่ยฮวาเคยมาบ้านตระกูลจางครั้งหนึ่งแล้ว จึงรู้ว่าตระกูลจางอาศัยกันตรงไหน
โจวอู่รีบตามขึ้นไปจากด้านหลัง เทียบกันแล้วหยางชุ่ยฮวาช้ากว่าโจวอู่เห็น ๆ โจวอู่ย่อมอยากออกหน้าให้น้องสาวตัวเอง แต่อย่างไรเสียโจวอู่ก็เป็นผู้ชาย ทำอะไรสุขุมกว่า
เทียบกับหยางชุ่ยฮวาที่โมโหจนแทบพ่นไฟไม่ได้
หยางชุ่ยฮวาถีบประตูบ้านตระกูลจางจนเปิดออกและโวยวายเสียงดัง “ที่บ้านยังมีคนที่หายใจอยู่ไหม!”
แม่เฒ่าจางเปิดประตูเดินออกมา “ใครน่ะ มาโวยวายอะไรที่บ้านข้า?”
“เอ๊ะ! เกิดอะไรขึ้นกับประตูบ้านข้า? เจ้าเป็นใคร?” แม่เฒ่าจางถามขณะมองหยางชุ่ยฮวาที่กำลังเดือดดาล
หยางชุ่ยฮวาพุ่งเข้าไปโดยไม่พูดอะไร “นังแก่ชั่ว! ข้าจะอัดเจ้าให้ตายเลย!”
แม่เฒ่าจางก็คิดไม่ถึงว่าหยางชุ่ยฮวาจะมาถึงแล้วลงไม้ลงมือเลย นางโดนตบตีจนมึนงงไปชั่วขณะ จนกระทั่งโดนตบตีไปหลายทีแล้วถึงได้สติและร้องโวยวาย “เจ้าเป็นใคร! มาทำอะไรที่บ้านข้า! ยังไม่รีบปล่อยข้าอีก!”
หยางชุ่ยฮวาเอ่ยเสียงเกรี้ยวกราด “เจ้าไม่รู้ว่าข้าเป็นใครเหรอ? แต่ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นใคร! นังแก่เดนตาย! วันนี้ข้าแค่อัดเจ้าให้ตายถือว่าน้อยไปด้วยซ้ำ!”
หยางชุ่ยฮวายื่นมือไปจิกผมของแม่เฒ่าจางและข่วนหน้านาง
แม่เฒ่าจางส่งเสียงร้องโหยหวนไม่หยุด
เวลานี้นอกจากแม่โจวที่ยังลงจากเตียงไม่ได้ คนตระกูลจางต่างออกมากันหมด
“พวกเจ้ามัวยืนอึ้งอะไรกันอยู่! ยังไม่รีบมาช่วยข้าจ
