บทที่ 234 เช็ดขา
อีกอย่าง……
พอเขาคิดว่าคนอื่นก็อาจได้เห็นจางซิ่วเอ๋อในรูปแบบนี้ ก็รู้สึกหงุดหงิดแปลก ๆ ขึ้นมาในใจ
ความรู้สึกหงุดหงิดนั้นผสมผสานเข้ากับความรู้สึกผิดและโทษตัวเองเข้าด้วยกัน ทำให้เนี่ยหย่วนเฉียวรู้สึกทุกอย่างในเวลาเดียวกัน
จางซิ่วเอ๋อได้ยินเช่นนี้ก็นึกขึ้นมาได้ว่านี่เป็นยุคโบราณ แม้หญิงสาวในหมู่บ้านจะไม่ถือเรื่องยิ้มไม่เห็นฟันเดินไม่เห็นเท้า แต่ผู้หญิงที่เปิดเผยขาตัวเองให้ผู้ชายเห็นอย่างไม่คิดมากแบบตนนั้นคงไม่มีหรอก
เนี่ยหย่วนเฉียวคงไม่คิดว่านางเป็นผู้หญิงใจง่ายหรอกใช่ไหม?
จางซิ่วเอ๋อสะบัดน้ำที่เท้าออก ตัดสินใจว่าจะสวมรองเท้าไปทั้งแบบนี้แหละ เดี๋ยวขากลับค่อยเอารองเท้าไปตาก
เนี่ยหย่วนเฉียวคงสังเกตเห็นการกระทำของจางซิ่วเอ๋อ จึงมองมาอีกครั้งโดยพยายามไม่ให้สายตาของตัวเองไปมองเท้าของจางซิ่วเอ๋อ ถือว่ารักษามารยาทของสุภาพชนไว้ได้
จากนั้นเขาจึงหยิบผ้าผืนหนึ่งของตัวเองออกมาและยื่นให้จางซิ่วเอ๋อ “เช็ดเท้าซะ เดี๋ยวจะเป็นหวัด”
จางซิ่วเอ๋อมองเนี่ยหย่วนเฉียวอย่างพิจารณา หน้าตาเขาเคร่งเครียดทว่าเจือความสุภาพไว้ด้วย กดความรู้สึกเคร่งเครียดนั้นลงไปได้เล็กน้อย จนคนทั้งคนดูเหมือนกระบี่ล้ำค่าที่ยังไม่ออกจากฝัก
นัยน์ตาของเขาลึกล้ำ ตอนที่มองนางกลับเหมือนบ่อน้ำโบราณที่ไร้ซึ่งการสั่นกระเพื่อมของผิวน้ำ ราวกับกำลังพูดเรื่องที่ธรรมดายิ่ง
จางซิ่วเอ๋อหัวเราะแห้ง “ไม่ต้องหรอก” ผ้าผืนนี้เนี่ยหย่วนเฉ
