ียวไว้ใช้เช็ดมือ จะให้นางเอามาเช็ดเท้าหรือ…..ถึงเนี่ยหย่วนเฉียวจะไม่รังเกียจ อีกหน่อยก็คงไม่ขอผ้าผืนนี้คืน แต่นางคิดอย่างไรก็รู้สึกไม่ถูกต้อง
นางไม่คิดว่าตัวเองสนิทกับเนี่ยหย่วนเฉียวถึงขั้นนี้หรอกนะ ที่จะใช้ผ้าของเนี่ยหย่วนเฉียวเช็ดเท้าได้
เนี่ยหย่วนเฉียวกลับยัดผ้าผืนนั้นใส่มือจางซิ่วเอ๋อโดยไม่ฟังที่นางพูด “ข้ายังไม่เคยใช้ ขายให้เจ้าในราคาเหรียญเดียว”
จางซิ่วเอ๋ออึ้งไปอีกครั้ง……
นี่…….
บังคับขายบังคับซื้อกันเหรอ?
คนอย่างเนี่ยหย่วนเฉียวช่าง…..จะดีกับนางก็ดีไปสิ แต่ทุกครั้งเขามักจะอ้างเหตุผลฝืด ๆ แบบนี้อยู่เรื่อย เขาไม่ได้ขาดแคลนเงินแม้แต่เหรียญเดียวเสียหน่อย เหยื่อที่เขาล่ามาและให้ตัวเองนั้นหากรวมแล้วต้องได้กี่เหรียญกัน?
ที่เขาพูดแบบนี้ก็แค่ต้องการให้นางใช้ผ้าผืนนี้เช็ดเท้าได้อย่างสบายใจ
จางซิ่วเอ๋อรู้ว่าครั้งนี้ตัวเองคงปฏิเสธไม่ได้อีกนั่นแหละ จึงยอมหักดิบใช้มัน
อย่างไรเสียนางก็เป็นฝ่ายเอาเปรียบ เนี่ยหย่วนเฉียวอยากทำอะไรก็ปล่อยเขาทำไปเถอะ นางค้นพบแล้วว่าตัวเองไม่ใช่คู่มือของเนี่ยหย่วนเฉียวเลย
หลังจากจางซิ่วเอ๋อสวมรองเท้าแล้ว ก็หันมองเนี่ยหย่วนเฉียวและบอก “ไปกันเถอะ”
เนี่ยหย่วนเฉียวพยักหน้า เดินตามจางซิ่วเอ๋อกลับไป
และในตอนนั้นเองมีลมเย็นพัดมาวูบหนึ่ง จางซิ่วเอ๋อตัวสั่นขึ้นมาเล็กน้อย เมื่อนางเงยหน้ามองฟ้ากลับพบว่าไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใดที่เมฆครึ้มปกคลุมอยู่เต็มท้องฟ้า
จางซิ่วเอ๋อยิ้มมุม
