ปาก คำสอนที่บอกว่าเมฆสะท้อนแสงในยามเช้าไม่ควรออกเดินทาง เมฆสะท้อนแสงในยามค่ำคืนเดินทางได้ไกลพันลี้นั้นหลอมรวมภูมิปัญญาของชนชั้นแรงงานเข้าไว้ด้วยกันจริง ๆ
ตอนนางออกมายังพูดอยู่เลยว่าฝนไม่ตกหรือนี่ คิดไม่ถึงว่าฝนจะมาตอนนี้
จางซิ่วเอ๋อรีบบอก “พวกเรารีบเดินกันหน่อย เดี๋ยวเปียกฝนขึ้นมาจะยุ่ง”
สิ้นเสียงจางซิ่วเอ๋อ ฝนเม็ดเท่าถั่วก็สาดลงมาจากฟ้า…..
จางซิ่วเอ๋อมองฟ้าอย่างเหนื่อยใจ ทำไมถึงไม่ให้โอกาสได้ตั้งสติเลยล่ะ ดูท่าวันนี้ตนต้องเปียกเป็นลูกหมาตกน้ำแน่ ๆ
และในตอนนั้นเอง จางซิ่วเอ๋อก็รู้สึกว่าร่างเบาหวิว เนี่ยหย่วนเฉียวโอบตัวนางเอาไว้ และก้าวเดินฉับไวราวกับมีลมพัดอยู่ใต้เท้า พาตัวนางไปทางบ้านผีสิงอย่างรวดเร็ว
จางซิ่วเอ๋อมองเนี่ยหย่วนเฉียวอย่างชื่นชม โลกของยอดฝีมือนี่มันสุดยอดจริง ๆ!
ตอนที่จางซิ่วเอ๋อกลับถึงบ้าน ฝนได้ตกลงมาแล้ว แต่นางถูกเนี่ยหย่วนเฉียวโอบไว้ในอ้อมกอด จึงไม่ค่อยเปียกมาก เนี่ยหย่วนเฉียวต่างหากที่เปียกหนักหน่อย
จางชุนเถากำลังรอจางซิ่วเอ๋ออยู่ในบ้าน บัดนี้นางร้อนใจประหนึ่งถูกไฟแผดเผา วันฝนตกทางบนเขานั้นลื่น หวังว่าพี่สาวของนางจะไม่ลื่นล้ม
ตอนที่จางซิ่วเอ๋อผลักประตูเข้ามา สีหน้าจางชุนเถาเต็มไปด้วยความดีใจ “พี่ ทำไมถึงกลับมาเร็วเช่นนี้ล่ะ”
ตามหลักแล้วต่อให้จางซิ่วเอ๋อวิ่งกลับมาก็ไม่น่าจะไวขนาดนี้ และเวลาฝนตกก็วิ่งไม่สะดวกเท่าไรนัก
จางซิ่วเอ๋อนึกถึงเรื่องที่ตัวเองกลับมาอย่างไรสีห
