นี่ยหย่วนเฉียวกลับเอ่ยขึ้น “ไม่มีผู้ใดเขียนหนังสือสวยมาตั้งแต่เกิด เจ้าฉลาดมากแล้ว ขอเพียงขยันฝึกหน่อย ไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้หรอก”
พอได้ยินคำพูดที่เต็มไปด้วยการให้กำลังใจจากเนี่ยหย่วนเฉียว จางซิ่วเอ๋อก็ตอบเบา ๆ “หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น”
ถึงแม้นางเองก็มั่นใจเต็มเปี่ยม แต่ความเป็นจริงกลับโหดร้ายทารุณ ตอนรู้จักตัวอักษรน้อยยังดี พอรู้จักมากแล้วก็ง่ายต่อการเขียนผิด ไม่ใช่เพราะเหตุอื่น เพราะนางมีชีวิตด้วยการใช้อักษรตัวย่อมานาน บัดนี้ต้องเปลี่ยนมาใช้อักษรโบราณ จึงสับสนไปพักหนึ่ง อดเกิดเหตุการณ์เขียนผิดไม่ได้
อีกอย่างยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องตัวอักษรที่เขียนว่าสวยหรือไม่……จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าขนาดมือของตนยังจับพู่กันได้ไม่มั่นคงเลย ไม่รู้ว่าเมื่อใดจะฝึกสำเร็จ
ตอนเช้ามีหมู่เมฆทอแสง จางซิ่วเอ๋อจึงรอให้ฝนตกอยู่ทั้งวัน แต่จะหมดวันแล้วยังไม่เห็นมีเม็ดฝนตกลงแม้เพียงครึ่งหยด
หลังจากกินข้าวเย็นเสร็จ จางซิ่วเอ๋อก็ทำความสะอาดลอบจับปลาและตั้งใจจะนำไปวางไว้ในแม่น้ำ
วันนี้จางชุนเถาขึ้นเขาด้วยและเหนื่อยมาทั้งวัน จางซิ่วเอ๋อจึงคิดว่าจะไม่ให้จางชุนเถาตามตัวเองไป
จางซิ่วเอ๋อผูกลอบจับปลาเรียบร้อยและแบกขึ้นหลังพร้อมออกเดินทาง
คิดไม่ถึงว่าเนี่ยหย่วนเฉียวจะเดินออกมา เขาไม่พูดอะไรกับจางซิ่วเอ๋อสักคำ ยกลอดจับปลาขึ้นและกล่าว “จะไปไหน ข้าจะไปกับเจ้าด้วย”
จางซิ่วเอ๋อเริ่มชินชากับพฤติกรรมมีน้ำใจเกินเหตุของเนี่ยหย่วนเฉียวแล้
