ว
นางรู้ว่าตนเองปฏิเสธเนี่ยหย่วนเฉียวไม่ได้ มิฉะนั้นเนี่ยหย่วนเฉียวคงได้พูดอะไรที่เป็นการ ‘จี้ให้ตอบแทนบุญคุณ’ ออกมาอีก
อย่างไรเสียเรื่องจะลงลอบจับปลาก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังเนี่ยหย่วนเฉียว
ต่อให้เนี่ยหย่วนเฉียวรู้ก็ไม่ใช้วิธีเดียวกันไปจับปลาขายเอาเงินหรอก จางซิ่วเอ๋อจึงบอกไปตามตรง “ไปที่ริมแม่น้ำ”
หลังจากมาถึงริมแม่น้ำ เนี่ยหย่วนเฉียวก็เห็นจางซิ่วเอ๋อดึงขากางเกงขึ้นอย่างไม่คิดอะไร ก่อนจะเดินไปลงลอบจับปลาในน้ำ สีหน้าของเขาขรึมลงเล็กน้อย ตั้งใจจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็พูดอะไรไม่ออก
นัยน์ตาของเขาฉายแววสลด รำพึงในใจ จางซิ่วเอ๋อเป็นสตรี มีชีวิตความเป็นอยู่ที่ลำบากมากพอแล้ว หากมากพิธีและกฎเกณฑ์เหมือนพวกคุณหนูที่แทบไม่ก้าวออกจากบ้าน นางคงอดตายไปนานแล้ว
จางซิ่วเอ๋อแค่เผยขาท่อนล่างนิดเดียวเท่านั้น ซึ่งในยุคปัจจุบันถือเป็นเรื่องที่ปกติมาก
นางไม่รู้หรอกว่าสิ่งที่ตัวเองทำไปโดยไม่คิดอะไรจะทำให้เนี่ยหย่วนเฉียวคิดมากขนาดนี้ และยังรู้สึกผิดโทษตัวเองอีกด้วย
เนี่ยหย่วนเฉียวยืนถามอยู่ด้านข้าง “เอาของแบบนี้มาลงน้ำเพื่อจับปลาเหรอ?”
เขายังไม่เคยเห็นอุปกรณ์ที่ประหลาดเช่นนี้มาก่อน
จางซิ่วเอ๋อกล่าวยิ้ม ๆ “ใช่แล้ว เจ้าอย่ามองแค่ว่าสิ่งนี้ทำจากไม้ไผ่ธรรมดาไม่โดดเด่นอะไร ความจริงแล้วใช้จับปลาดีมากเลย”
เนี่ยหย่วนเฉียวแอบจำวิธีลงลอบจับปลาของจางซิ่วเอ๋อไว้ ก่อนจะเอ่ย “รีบขึ้นมาเร็ว”
สายตาจางซิ่วเอ๋อแสดงความงุ
