บนี้อาจจะคิดว่าเขากำลังมีเจตนาไม่ดีอยู่ก็ได้……
คิดมาถึงตรงนี้เถี่ยเสวียนก็อดกังวลใจไม่ได้
แน่นอนว่าเขารู้นิสัยของเจ้านายตัวเอง รู้ว่าเขาอยากให้ของขวัญกับจางซิ่วเอ๋อจริง ๆ แม้ว่าเหตุผลจะเพี้ยนไปหน่อย แต่ความตั้งใจนั้นดีแน่นอน
แต่จางซิ่วเอ๋อจะรู้หรือไม่?
ครั้งก่อนที่ตลาดเจ้านายตัวเองก็ช่วยจางซิ่วเอ๋อไว้ แต่เขาได้ยินกับหูว่าจางซิ่วเอ๋อสอนน้องสาวสองคนของนางอย่างจริงจังว่า รู้หน้าไม่รู้ใจ…….
จางซิ่วเอ๋อคงไม่มองเจ้านายตัวเองในทางไม่ดีหรอกใช่ไหม?
ครั้งนี้เถี่ยเสวียนกังวลใจมากจริง ๆ
แม้ว่าจางซิ่วเอ๋อจะตกใจกับวิธีการแบบนี้ของเนี่ยหย่วนเฉียว มึนกับตรรกะสุดเพี้ยนของเขาไปหมด แต่ครั้งนี้จางซิ่วเอ๋อไม่ได้คลางแคลงในความตั้งใจของเนี่ยหย่วนเฉียวจริง ๆ
หลังจากอยู่ด้วยกันมาสักพัก นางจึงพบว่าเนี่ยหย่วนเฉียวเป็นคนที่ภายนอกเย็นชาแต่ภายในนั้นมีน้ำใจและห่วงใยผู้อื่น ถึงได้ช่วยนางไว้ครั้งแล้วครั้งเล่า
และเขาดูจะให้ความสำคัญกับบุญคุณช่วยชีวิตนั้นเกินกว่าเหตุ ถึงได้ยังให้ของกับนางอยู่ทั้งที่ตอบแทนบุญคุณไปแล้ว
พอเห็นจางซิ่วเอ๋อยืนอึ้งอยู่กับที่และไม่พูดจา เนี่ยหย่วนเฉียวจึงถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ทำไม? เจ้าคิดจะผิดคำพูดหรือไร? ไหนบอกว่าจะขอบคุณข้า?”
สบเข้ากับสายตาจริงจังและจริงใจถึงขีดสุดของเนี่ยหย่วนเฉียวแล้ว จางซิ่วเอ๋อก็ทนรับความกดดันไม่ไหว ได้แต่เอ่ยบอก “เช่นนั้นข้าจะรับไว้…..”
คำที่บอกว่าจะรับไว้ของจาง
