ม่ใช่หรือ? ใครก็รับประกันไม่ได้หรอกว่าเนี่ยหย่วนเฉียวจะสิงสู่ร่างผู้อื่นกลับมาหรือไม่
จางซิ่วเอ๋อจึงกล่าวขึ้น “หากเขามีชีวิตกลับมา ขอให้ไม่มารบกวนชีวิตของข้าจะดีที่สุด ให้ข้าได้เป็นแม่ม่ายน้อยอย่างสงบเถอะ ถ้าเขามา…..ข้าจะไม่เกรงใจเขาแน่!”
พูดไปจางซิ่วเอ๋อก็กัดฟันกรอด ราวกับอยากจะกัดเนี่ยหย่วนเฉียวให้ตายอีกครั้ง
เนี่ยหย่วนเฉียวรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาในบัดดล เขาคิดว่าที่ตอนนี้ยังอยู่กันดี ๆ กับจางซิ่วเอ๋อได้ก็เพราะนางยังไม่รู้ตัวตนที่แท้จริงของเขา ถ้านางรู้เข้า……
เขากับเถี่ยเสวียนคงต้องเก็บข้าวเก็บของออกไปจากบ้านในทันที!
แน่นอนว่าที่เขาอยู่ร่วมบ้านจางซิ่วเอ๋อก็ไม่ใช่เพราะเขาไม่มีที่ให้พำนักจริง ๆ ถึงต้องอยู่ที่นี่
เขาแค่อยากช่วยดูแลจางซิ่วเอ๋อผ่านวิธีนี้
เขาไม่อยากให้ฮูหยินเนี่ยทำอะไรลับหลัง
และไม่ต้องการให้คนประเภทหวังกลากเกลื้อนมาหาเรื่องจางซิ่วเอ๋อ
“หนิงอัน เรื่องวันนี้ข้าไม่รู้จะตอบแทนเจ้าอย่างไรดี” จางซิ่วเอ๋อแสดงความขอบคุณครั้งแล้วครั้งเล่า
เนี่ยหย่วนเฉียวเหลือบตามองจางซิ่วเอ๋อ และพูดด้วยท่าทางจริงจัง “เป็นเรื่องที่สมควรแล้ว”
จางซิ่วเอ๋อรีบบอก “สมควรไม่สมควรอะไรกัน ที่ข้าช่วยเจ้าไว้เป็นแค่เรื่องง่ายเหมือนยกมือ เรื่องนี้ผ่านไปนานมากแล้ว เจ้าเลิกเก็บมาใส่ใจเถอะ…….”
จางซิ่วเอ๋อไม่รู้ว่าคำว่าสมควรแล้วของเนี่ยหย่วนเฉียว เป็นเพราะเขาคิดว่าที่ชีวิตของจางซิ่วเอ๋อลำบากขนาดนี้ก็มีสาเหตุจากเข
