ย็น “จางเป่าเกิน ข้าจะบอกอะไรเจ้าให้ เรื่องครึ่งตำลึงเงินนั้นเจ้าเลิกคิดได้เลย ข้ายอมเอาไปซื้อซาลาเปามาปาหัวหมาดีกว่าคืนให้เจ้า!”
จางเป่าเกินพูดจาไม่ให้เกียรติจางซิ่วเอ๋อ จางซิ่วเอ๋อก็พูดกลับไปอย่างไม่เกรงใจเช่นกัน
จางเป่าเกินยิ้มเย็น “จางซิ่วเอ๋อ เจ้าอย่าคิดว่ามีผู้ชายหนุนหลังเจ้าแล้วข้าจะไม่กล้าทำอะไรเจ้า! ข้าจะสั่งสอนเจ้าดี ๆ เดี๋ยวนี้แหละ! แล้วค่อยจับเจ้าเข้าหอนางโลม ดูซิว่าผู้ชายพวกนั้นยังจะรับเจ้าได้อยู่ไหม!”
พูดจบจางเป่าเกินก็เดินตรงมาทางนี้
จางซิ่วเอ๋อรีบถอยหลังออกไป ไม่ใช่ว่านางกลัวจางเป่าเกิน แต่วีรชนไม่ยอมเสียเปรียบโง่ ๆ นางเพียงไม่สนใจจะลงไม้ลงมือกับจางเป่าเกิน
จางซิ่วเอ๋อถอยหลังพลางด่าไปพลาง “ข้าว่าเจ้าก็เป็นแค่หมาบ้าตัวหนึ่ง เห็นใครก็กัดไปทั่ว!”
“จางซิ่วเอ๋อ ถ้าวันนี้ข้าไม่ได้สั่งสอนเจ้า ข้าคงเสียเวลาเปล่า!” จางเป่าเกินถูกยั่วโมโห เขากัดฟันและไล่ตามจางซิ่วเอ๋อเข้ามาอย่างฉับไว ตอนนี้จางเป่าเกินลืมเรื่องเล่าขานต่าง ๆ ของบ้านผีสิงไปแล้ว
แต่ต่อให้ยังจำได้อยู่ จางเป่าเกินที่ไม่เคยเห็นของสยองขวัญพรรค์นั้นด้วยตาตัวเอง ก็ยังเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งกับเรื่องนี้อยู่ดี
………………………………………………………………………………………………………………………
สารจากผู้แปล
น้องสู้ ๆ วิ่งเข้าบ้านให้ทันเร็ว แล้วเรียกคนในบ้านเอาหินมาปาไล่หมาบ้านี่
ไหหม่า(海馬)
