บทที่ 225 พยายามอย่างหนัก
จางซิ่วเอ๋อที่คอยดูอยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้นมาอย่างอบอุ่น “ท่านแม่ ค่อย ๆ กินนะเจ้าคะ อย่ากังวลไปเลย”
แม่โจวพยักหน้า ทว่าไม่ได้ลดความเร็วในการกินแม้แต่น้อย นางกลัวว่าจะมีใครมาแย่งไป ซึ่งการกินอาหารจานเนื้อในถ้ำหมาป่าอย่างบ้านตระกูลจางนี้สร้างแรงกดดันในใจให้แม่โจวไม่น้อยเลยทีเดียว
อย่างไรก็ตาม ถึงแม่โจวจะพยายามยัดอาหารเข้าไปอย่างรวดเร็วแล้ว ก็ยังไม่เร็วเท่ากับหมาป่าหิวโหยพวกนั้นที่ได้กลิ่นโชยมาตามลมอยู่ดี
เสียงทุบประตูหนักหน่วงดังจากด้านนอก พร้อมกับเสียงขุ่นเคืองของจางอวี่หมินดังขึ้น “นังเดนตาย กลางวันแสก ๆ แบบนี้ทำไมต้องลงกลอนประตูไว้ด้วย! คนที่ไม่รู้ก็จะนึกว่าทำเรื่องไร้ยางอายกันอยู่ข้างในนี้!”
จางซิ่วเอ๋อยืนประจันหน้าอยู่อีกฝั่งหนึ่งของประตู “ข้าคิดว่าท่านอาเล็กต่างหากที่ไร้ยางอายนัก ไม่อย่างนั้นแล้วเหตุใดเจ้าถึงคิดไปในทางนี้ได้? ข้าอยู่กับท่านพ่อท่านแม่ข้า แล้วก็คุยเรื่องในครอบครัวกันอยู่ เหตุใดเจ้าถึงต้องมายุ่งกับเรื่องในครอบครัวข้าด้วย?”
“เจ้าพูดอะไรน่ะ? อย่าคิดว่าข้าหูหนวกนะ! เจ้ายกแกงไก่มาที่นี่ชัด ๆ! คิดจะขโมยแกงไก่จากคนอื่นมาแอบกินกันอยู่ในนี้ล่ะสิ!” จางอวี่หมินเอ่ยเสียงเขียว
จางซิ่วเอ๋อหัวเราะออกมาในทันที ก่อนแค่นเสียงกลับ “ท่านอาเล็ก เจ้าหมายความว่ายังไงที่ข้าขโมยน้ำแกงไก่? ข้าทำน้ำแกงไก่นี่มาเอง ข้าอยากให้ใครได้กิน หรือจะกินกันอย่างไร นั่นมันเรื่องขอ
