อมองจางชุนเถาอย่างสงสัย จางชุนเถาตอบทันควัน “พี่ ข้าจะไปตามท่านหมอเมิ่งเอง พี่ต้องกลับไปกับซานหยาเพื่อดูท่านแม่……”
จางซิ่วเอ๋อคิดตามก็พบว่าแบบนี้สมเหตุสมผลกว่า
เรื่องตามหมอ ให้จางชุนเถาไปตามได้
แต่เรื่องไปดูแม่โจวที่ตระกูลจาง มีเพียงตัวเองที่ไปได้ ถ้าชุนเถาไปคงจะช่วยอะไรไม่ได้ รังแต่จะโดนคนตระกูลจางรังแกเปล่า ๆ
คิดได้แบบนี้ จางซิ่วเอ๋อก็รีบบอก “งั้นเจ้ารีบไป เอาตำลึงเงินไปด้วย ตอนนี้เฒ่าหลี่น่าจะยังไม่ออกจากบ้าน เจ้าให้ตำลึงเงินเขาเยอะ ๆ แล้วจ้างเขาให้พาไปหาท่านหมอเมิ่ง”
จางชุนเถาพยักหน้า “ข้าทราบแล้ว”
พูดเสร็จจางชุนเถาก็วิ่งออกไปอย่างไวดั่งลมพัดผ่าน
เวลานี้จางซิ่วเอ๋อจึงพาจางซานหยารุดหน้าไปที่บ้านตระกูลจาง
บ้านตระกูลจางในตอนนี้โกลาหลกันมาก
นอกจากแม่โจวแล้ว คนอื่นในตระกูลจางล้วนอยู่ในห้องของแม่เฒ่าจางหมด
ตอนนี้จางเป่าเกินกำลังยืนอยู่ด้วยสีหน้าเคียดแค้น จางต้าเหอหยิกหูของจางเป่าเกินพลางพูดเสียงเย็น “จางเป่าเกิน! เจ้าคุกเข่าลงเดี๋ยวนี้นะ!”
จางเป่าเกินแสดงสีหน้าโหดเหี้ยม “ทำไมข้าต้องคุกเข่าด้วย? ข้าไม่ได้ทำอะไรผิด! ข้าแค่อยากไปหาของกินในครัวข้าผิดด้วยเหรอ?”
“เจ้ายังกล้าเถียงอีกเหรอ! เจ้าไปหาของกินแล้วผลักอาสะใภ้สี่ของเจ้าทำไม?” จางต้าเหอตะคอกด่าอย่างเกรี้ยวกราด พูดเสร็จก็ตบศีรษะจางเป่าเกินฉาดใหญ่
จางเป่าเกินเจ็บจนร้องออกมา
แม่เถาหัวเสียขึ้นมาทันที “จางต้าเหอ! ท่านทำแบบนี้หมายความว่าอย
