่างไร? ท่านทุบตีลูกชายข้าทำไม? ถ้าท่านไม่ต้องการอยู่กับข้าแล้ว ข้าจะพาลูกชายสองคนนี้กลับบ้านแม่ไปเดี๋ยวนี้แหละ!”
ตอนพูดคำว่าลูกชาย แม่เถายืดตัวตรงอย่างตั้งใจ
นางเป็นคนมีลูกชายนะ แล้วแม่โจวล่ะ? คลอดลูกสาวชั้นต่ำออกมาสามคนติด แถมตัวนางเองก็เป็นตัวขาดทุนอยู่แล้ว ผลักนางแค่ทีเดียวจะเป็นอะไรไป?
จางต้าเหอไม่สนใจแม่เถา แต่พูดกับจางต้าหู “น้องชาย พี่ทำผิดต่อเจ้า ถ้ารักษาเด็กในท้องเมียเจ้าไว้ไม่ได้ ข้าจะให้เป่าเกินไปเป็นลูกชายเจ้า!”
“ข้าไม่เอา!” จางเป่าเกินได้ยินแล้วร้อนใจขึ้นมาทันที จึงโวยวายออกมา
“เรื่องนี้จะตามใจเจ้าไม่ได้! ถ้าเจ้าทำให้เด็กในท้องอาสะใภ้สี่ของเจ้าเป็นอะไรไป เจ้าก็ต้องเลี้ยงดูครอบครัวอาสี่เจ้าในยามแก่เฒ่า!” จางต้าเหอพูดอย่างแน่วแน่
จางต้าหูได้ยินแล้วรู้สึกซาบซึ้งอยู่เล็กน้อย “พี่สาม เป่าเกินไม่ได้ตั้งใจ เรื่องนี้โทษเป่าเกินไม่ได้หรอกขอรับ…..”
พูดมาถึงตรงนี้ จางต้าหูตาแดง ไม่รู้ว่าเพราะร้อนใจเรื่องแม่โจวหรือเพราะซาบซึ้งในสิ่งที่จางต้าเหอพูด
“น้องสี่ พวกเราทำผิดต่อเจ้า บางทีในท้องของเมียเจ้าอาจจะเป็นลูกชายก็ได้….แต่พอโดนเป่าเกินชนแบบนี้….” จางต้าเหอถอนหายใจ
จางอวี่หมินได้ยินแล้วก็กล่าวเสริมขึ้นจากข้าง ๆ “จะไปเป็นลูกชายได้อย่างไรเล่า? ข้าว่าน่าจะเป็นลูกสาวอีกนั่นแหละ! นางคลอดลูกสาวออกมาสามคนติดแล้ว ตอนนี้จะคลอดลูกสาวอีกคนก็ไม่แปลก!”
วันนี้จางอวี่หมินประดับดอกไม้ผ้าบนหัว คนทั้
