ตาที่ไม่มีอยู่จริงตรงขอบตา
เนี่ยหย่วนเฉียวชินกับท่าทางแบบนี้ของเนี่ยเฟิ่งหลินแล้ว ขณะนี้เขามีสีหน้าไร้ความรู้สึกและไม่สะทกสะท้าน
เถี่ยเสวียนกลับเป็นคนที่ร้อนใจเมื่อได้เห็น “คุณหนูรอง….”
เนี่ยเฟิ่งหลินพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย “เถี่ยเสวียน เจ้าพูดซิ…..”
เถี่ยเสวียนวู่วามขึ้นมาและปริปาก “เอาไปให้จางซิ่วเอ๋อขอรับ”
เนี่ยเฟิ่งหลินได้ฟังแล้ววางแขนเสื้อลงทันที สายตายิ้มแย้ม ไม่เหลือเค้าความเสียใจเมื่อครู่แม้แต่น้อย
เนี่ยหย่วนเฉียวมองเถี่ยเสวียนด้วยสายตาอันตรายจนเถี่ยเสวียนเสียวสันหลังวาบ เมื่อครู่นี้เขาพูดอะไรผิดไปเหรอ?
เนี่ยเฟิ่งหลินตื่นเต้นดีใจขึ้นมาทันที “ข้าว่าแล้วว่าเจ้าปฏิบัติต่อเด็กคนนั้นแตกต่างออกไป ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ดั้นด้นมาตามข้าไปช่วยนางหรอก ที่เอาของไปให้คราวนี้ก็เพื่อเอาใจสาวงามรึ?”
“ถึงแม้แม่หนูนั่นจะมีชาติกำเนิดต่ำต้อยไปหน่อย แต่ข้าพอใจในตัวนางมาก ถ้าเจ้าชอบแม่หนูคนนั้นข้าก็ไม่ขัดขวางหรอก ส่วนบิดาเจ้า…..อย่างไรเสียเขาก็คิดว่าเจ้าตายไปแล้ว เจ้าก็ไม่ต้องไปสนใจหรอกว่าเขาจะคิดเห็นอย่างไร” เนี่ยเฟิ่งหลินในตอนนี้เริ่มช่วยเนี่ยหย่วนเฉียววิเคราะห์สถานการณ์แล้ว
เถี่ยเสวียนเห็นท่าทางแบบนี้ของเนี่ยเฟิ่งหลินก็รู้ว่าตัวเองตกหลุมพรางเสียแล้ว แต่ทุกครั้งที่เห็นเนี่ยเฟิ่งหลินเสียใจ เขาก็ต้องตกหลุมพรางครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างอดไม่ได้….
เนี่ยหย่วนเฉียวเอ่ยเสียงเข้ม “ท่านอา ข้าไม่ได้คิดเป็นอ
