ยตาที่จดจ้องอยู่ จางซิ่วเอ๋อก็เลิกคิ้วและเงยหน้า
“หนิงอัน เจ้ามองข้าทำไม มีดอกไม้ติดหน้าข้าหรือไง?” จางซิ่วเอ๋อถามอย่างไม่คิดอะไร
แม้ว่าภาพพจน์ของหนิงอันในใจนางนั้นจะใช้ได้ แต่อย่างไรเสียหนิงอันก็ยังเป็นคนนอกอยู่ดี ในเวลาส่วนใหญ่แล้ว จางซิ่วเอ๋อก็ยังเหินห่างจากหนิงอันอยู่
ถึงอย่างไรนางก็ไม่รู้ที่มาที่ไปของหนิงอัน แม้ว่าตอนนี้จะยังอยู่ร่วมกันได้อย่างสงบ แต่จางซิ่วเอ๋อก็ไม่ได้โง่จนเชื่อใจหนิงอันสนิท
เนี่ยหย่วนเฉียวเบนสายตาตัวเองออกไป ครู่ใหญ่ถึงพูดออกมาช้า ๆ “ลายมือเจ้าขี้เหร่ไปหน่อย”
จางซิ่วเอ๋อได้ยินแล้วสีหน้าแข็งทื่อไป
น่าโมโหนัก ตัวอักษรของนางไม่สวยจริง ใคร ๆ ก็ดูออก แต่เขาจำเป็นต้องออกความเห็นด้วยท่าทางจริงจังขนาดนี้เลยเหรอ
แม้แต่บัณฑิตจ้าวที่สอนนางอ่านหนังสือยังไว้หน้านาง ไม่เคยพูดว่าตัวอักษรของนางขี้เหร่ต่อหน้านางเลยนะ
จะอยู่ร่วมบ้านกันอย่างมีความสุขได้ต่อไปไหมนะ?
