รอยยิ้มบางประดับบนใบหน้า มองเนี่ยหย่วนเฉียวด้วยรอยยิ้มจาง ๆ
เนี่ยหย่วนเฉียวก้าวยาว ๆ เข้าไป ยื่นมือจะดึงจางซิ่วเอ๋อเข้ามาในอ้อมอกตัวเอง
แต่คุณชายฉินไม่ยอมปล่อยมือ บัดนี้ทั้งสองดูเหมือนเริ่มประชันกันในทีแล้ว
สายตาของทั้งคู่มองสบกัน
เสียงของเนี่ยหย่วนเฉียวเย็นเยือก “ปล่อยมือ!”
คุณชายฉินคลี่ยิ้ม “ถ้าข้าไม่ปล่อยล่ะ?”
“ปล่อยมือ!” เสียงของเนี่ยหย่วนเฉียวเข้มขึ้นอีก
ที่จริงเขาสามารถออกแรงดึงจางซิ่วเอ๋อเข้ามาได้เลย แต่เขาไม่ได้ทำเช่นนั้นและไม่อยากทำเช่นนั้น
เห็นท่าทางเมามายของจางซิ่วเอ๋อที่เป็นเหมือนแมวน้อยแล้ว เขาก็ไม่อยากจะรบกวนจางซิ่วเอ๋อ
แต่พอเห็นจางซิ่วเอ๋ออยู่กับคุณชายฉินแบบนี้ ไม่รู้ทำไมเขารู้สึกเหมือนมีไฟสุมขึ้นในใจ
คุณชายฉินหัวเราะ “เจ้านี่เป็นคนตลกจริง ๆ เจ้าเป็นอะไรกับนางรึ? มีสิทธิ์อะไรมาสั่งให้ข้าปล่อยมือ?”
เนี่ยหย่วนเฉียวอ้าปาก และพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ตามหลักแล้วเขาคือสามีของจางซิ่วเอ๋อ แต่หากพูดไปแบบนั้นเขาเองก็รู้สึกว่าพูดได้ไม่เต็มปาก
คุณชายฉินพูดด้วยรอยยิ้มจาง ๆ “เจ้ารู้ไหม คุณชายใหญ่ตระกูลเนี่ยขึ้นสวรรค์ไปแล้วนะ คนที่ยืนอยู่ตรงนี้เป็นเพียงผีไร้นามเท่านั้น”
สีหน้าของเนี่ยหย่วนเฉียวไม่สู้ดีนัก บัดนี้ทั้งกายเย็นเฉียบไปหมด
“ฉินเจา! เช่นนั้นแล้วเจ้ามาอยู่ที่นี่ด้วยฐานะอะไรล่ะ?” เนี่ยหย่วนเฉียวหรี่ตาลง มีแววดุดันแวบผ่านไป
หลังจากที่เนี่ยหย่วนเฉียวเรียกชื่อฉินเจาออกมา สายตาของคุณ
