ชายฉินก็ฉายแววตื่นตระหนกขึ้นเล็กน้อย ราวกับเนี่ยหย่วนเฉียวไปล่วงรู้ความลับอะไรของเขาเข้า
คุณชายฉินปล่อยมือ มองจางซิ่วเอ๋อล้มใส่อ้อมอกของเนี่ยหย่วนเฉียว หัวเราะเบา ๆ และหันหลังเดินกลับไป
ตวนอู่ตามหลังคุณชายฉินไปด้วยความระมัดระวัง เขารู้ว่าเสียงหัวเราะเบา ๆ เมื่อครู่นี้ของคุณชายไม่ได้เป็นเพียงการหัวเราะธรรมดา แต่เป็นการบ่งบอกว่าคุณชายกำลังโมโห ถึงได้หัวเราะเช่นนี้
เป็นเสียงหัวเราะที่ไม่เหมือนกับเสียงหัวเราะปกติของคุณชาย
ก่อนพบจางซิ่วเอ๋อ ทุกครั้งที่คุณชายหัวเราะก็จะเป็นการหัวเราะเบา ๆ เช่นนี้ หากหัวเราะเช่นนี้ก็แสดงว่าคุณชายกำลังไม่สบอารมณ์ และมีคนกำลังจะโชคร้าย
เนี่ยหย่วนเฉียวมองคุณชายฉินจากไปด้วยสีหน้ามืดครึ้มราวกับฝนจะตก เขามองจางซิ่วเอ๋ออย่างเป็นห่วง “เป็นคนที่ไม่ทำให้คนอื่นเบาใจได้เลย ไปพัวพันกับเขาได้อย่างไรกันนะ?”
ฉินเจาเป็นใครกัน ไม่ว่าการที่เขาเข้าใกล้จางซิ่วเอ๋อนั้นจะมีจุดประสงค์อะไร หากสองคนนี้ต่างคนต่างอยู่ไปได้เรื่อย ๆ ก็ช่างเถอะ แต่ถ้ามีคนหนึ่งถูกลิขิตไว้แล้วว่าต้องเสียเปรียบ คนนั้นต้องเป็นจางซิ่วเอ๋ออย่างแน่นอน
เนี่ยหย่วนเฉียวคิดมาถึงตรงนี้ก็พลันชะงักไป
เขากำลังทำอะไรอยู่? ดูเหมือนเขาจะอยากปกป้องจางซิ่วเอ๋อโดยไม่รู้ตัว
การปกป้องแบบนี้เป็นไปเพราะจุดประสงค์อะไร? ในตอนนี้เนี่ยหย่วนเฉียวยังคิดไม่ออก สุดท้ายเขาจึงให้คำตอบตัวเองว่านั่นก็เพราะตัวเองรู้สึกผิดต่อจางซิ่วเอ๋อมาก
