จึงหวังว่าจางซิ่วเอ๋อจะมีอนาคตที่ดี
จึงไม่อยากให้จางซิ่วเอ๋อเสียเปรียบ
เขาก็รู้ว่าตัวเองเหมือนจะไม่มีจุดยืนอะไรในการทำแบบนี้ บางทีจางซิ่วเอ๋ออาจจะไม่ต้องการให้ตัวเองทำแบบนี้ แต่เขาก็ยังอดไม่ได้
เนี่ยหย่วนเฉียวส่งจางซิ่วเอ๋อไปจนถึงห้องนอน พยุงจางซิ่วเอ๋อขึ้นไปนอนบนเตียงเบา ๆ สุดท้ายก็ห่มผ้าห่มให้จางซิ่วเอ๋อ แล้วจึงเอ่ยขึ้นด้วยเสียงทุ้มต่ำ “ทำไมถึงดื่มเหล้าไปเยอะขนาดนี้นะ?”
แน่นอนว่าจางซิ่วเอ๋อในตอนนี้ไม่ได้ยินสิ่งที่เนี่ยหย่วนเฉียวพูด
นางจะไปรู้ว่าอย่างไรว่าสุรานี้จะมีฤทธิ์แรงขนาดนี้ หากนางรู้ก็คงไม่ยอมดื่มสักจอก นางสำนึกเสียใจอย่างเหลือแสนตั้งแต่ก่อนจะสูญเสียสติสัมปชัญญะไปเสียอีก
เนี่ยหย่วนเฉียวยืนเพ่งพินิจอยู่ตรงนั้นสักพัก
ใบหน้าจางซิ่วเอ๋อในตอนนี้แดงนิดหน่อย แม้นางจะยังผอมบางอยู่มาก แต่อย่างไรเสียหน้าตาก็เริ่มเปล่งปลั่งแล้ว ต่างจากตอนแรกอย่างมาก
นางไม่ได้มีหน้าตาสะสวยนัก แต่ไม่รู้ทำไม เนี่ยหย่วนเฉียวถึงรู้สึกว่าจางซิ่วเอ๋อแลดูน่ามองไม่น้อย
เนี่ยหย่วนเฉียวมองไปมองมาก็ชะงัก ไม่รู้ว่าคิดไปถึงไหนต่อไหน
“พี่หนิงอัน” จางชุนเถาเดินเข้ามาจากด้านนอกแล้วก็เห็นเนี่ยหย่วนเฉียวยืนอยู่ในห้อง จึงอดส่งเสียงเรียกไม่ได้
