้น “ขอบคุณเถ้าแก่เฉียนมากที่ดูแลน้องสาวของข้า”
เถ้าแก่เฉียนสั่งลูกน้องให้ไปส่งจางชุนเถาถึงในหมู่บ้าน บางทีที่เขาทำเช่นนี้อาจจะเพราะมีเป้าหมายบางอย่าง แต่นางก็ขอบคุณเถ้าแก่เฉียนจากใจจริง
หากไม่ได้เถ้าแก่เฉียน ข่าวก็คงไม่อาจส่งไปถึงคุณชายฉินง่ายขนาดนั้น
“แล้วก็ ขอบคุณท่านมากนะเจ้าคะที่ช่วยตามคุณชายฉินมาให้ข้า” จางซิ่วเอ๋อพูดอย่างซาบซึ้ง
เถ้าแก่เฉียนรีบบอก “ขอเพียงเจ้าไม่โกรธข้าเพราะเรื่องคราวก่อนก็พอ”
จางซิ่วเอ๋อเอ่ยยิ้ม ๆ “ว่ากันว่าเคราะห์ดีและร้ายมาคู่กัน หากครั้งนี้ไม่ได้คุณชายฉินข้าก็คงไม่รอดจากภยันตรายมาได้ง่ายดายขนาดนี้หรอกเจ้าค่ะ”
เถ้าแก่เฉียนมองจางซิ่วเอ๋ออย่างพิจารณา เขาเปิดโรงเตี๊ยมและทำการค้าขายได้ใหญ่โตขนาดนี้ มิหนำซ้ำยังเป็นโรงเตี๊ยมอันดับต้น ๆ ของเมืองนี้อีกด้วย ดังนั้นจึงต้องหลักแหลมเป็นธรรมดา
หลังจากที่จางชุนเถาบอกเขาถึงสาเหตุที่มา เถ้าแก่เฉียนจึงส่งคนไปตามคุณชายฉินด้านหนึ่ง อีกด้านหนึ่งเขาก็ไปสืบประวัติของจางซิ่วเอ๋อ
จนถึงตอนนี้ เถ้าแก่เฉียนรู้แล้วว่าจางซิ่วเอ๋อเป็นใครมาจากไหน
และรู้ด้วยว่าจางซิ่วเอ๋อเคยเป็นภรรยาแก้ชงให้คุณชายเนี่ย จนทำให้นางเป็นแม่ม่าย
สายตาของเถ้าแก่เนี่ยฉายแววสงสาร นางเป็นถึงสตรีที่ออกจะเฉลียวฉลาดถึงเพียงนี้ ไฉนถึงโดนตระกูลเนี่ยย่ำยีเล่า?
น่าสงสารจริง ๆ
เถ้าแก่เฉียนคิดไปคิดมาก็รู้สึกนับถือจางซิ่วเอ๋อมากขึ้น
