ข้าใจนิดหน่อย ทำไมคุณชายของตัวเองอุตส่าห์มาช่วยจางซิ่วเอ๋อ กลับไม่ให้จางซิ่วเอ๋อรับรู้ล่ะ
ต่อให้ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อกลับมาอย่างปลอดภัยแล้ว อย่างไรก็ต้องโผล่หน้าไปให้จางซิ่วเอ๋อเห็นหน่อยสิ จะได้ให้นางสำนึกบุญคุณ
แต่ตวนอู่ไม่กล้าบอกความคิดของตัวเองออกไป
เขาสัมผัสได้ว่าตอนนี้คุณชายของตัวเองกำลังอารมณ์ไม่ดี เขาเองคงไม่ไปแส่หาเรื่องหรอก
จางซิ่วเอ๋อในตอนนี้ไม่รู้เรื่องของคุณชายฉินเลยสักนิด นางหลับไปบนหลังของเนี่ยหย่วนเฉียวโดยไม่รู้ตัว
เนี่ยหย่วนเฉียวรู้สึกถึงเสียงลมหายใจเป็นจังหวะจากคนบนหลังตัวเอง เขาจึงเดินเร็วขึ้นและมั่นคงขึ้น
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกถึงความสั่นไหวเล็กน้อย จากนั้นนางจึงลืมตาขึ้น
เวลานี้จางซิ่วเอ๋อถึงพบว่าตัวเองมานอนอยู่บนเตียงแล้ว จางชุนเถาที่ตาบวมเป็นเผาเต่ากำลังนั่งมองนางอยู่ข้าง ๆ
“พี่ ข้ารู้ว่าพี่เหนื่อย แต่เรากินข้าวกันก่อนเถอะนะ ทำความสะอาดแผลก่อนแล้วค่อยนอน” จางชุนเถาพูดอย่างเป็นห่วง
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้า ตอนนี้นางเริ่มรู้สึกคันที่แผลแล้ว
