ให้สงบก่อนจะเอ่ยขึ้น “ท่านอาหญิง นาง…..”
“ข้ารู้ว่าเจ้าจะถามอะไร นางไม่เป็นไรแล้ว ตอนนี้กำลังเดินทางกลับบ้าน” เนี่ยเฟิ่งหลินชี้ข้างนอกพลางบอก
เนี่ยหย่วนเฉียวเลิกม่านรถม้าขึ้นนิดหนึ่งก็เห็นแผ่นหลังของจางซิ่วเอ๋อ
“ทำไมอาหญิงไม่ไปส่งนางหน่อยล่ะขอรับ?” เนี่ยหย่วนเฉียวพูดออกมาทันที
เนี่ยเฟิ่งหลินมองเนี่ยหย่วนเฉียวด้วยรอยยิ้มบาง “เจ้านี่นะ พอมีเมียก็ลืมอาขึ้นมาเชียว แต่ข้าจะบอกเจ้าให้ชัด ๆ นะ เจ้าจะได้ไม่ต้องมานึกเคืองขุ่นอาหญิงอย่างข้า ข้าเห็นว่าแม่หนูนั่นระแวงคนตระกูลเนี่ยมาก ข้าบอกว่าจะไปส่งนาง แต่นางปฏิเสธ ข้าจึงคิดว่าให้นางกลับไปเองนางคงจะสบายใจมากกว่า”
“ท่านอาหญิง ข้าแค่…..รู้สึกผิดมาก” เนี่ยหย่วนเฉียวอธิบาย
แม้ปากจะอธิบายไปแบบนั้น ในใจเขากลับมีความรู้สึกอย่างอื่น เพียงเพราะรู้สึกผิดถึงทำดีกับจางซิ่วเอ๋อขนาดนี้เหรอ?
หากจางซิ่วเอ๋อไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลเนี่ย แต่นางเจออันตรายเข้า เขาจะช่วยหรือไม่?
คำตอบคือช่วยอยู่แล้ว
เขาทนเห็นจางซิ่วเอ๋อทุกข์ใจไม่ได้หรอก
แต่น่าเสียดาย ความทุกข์ใจที่จางซิ่วเอ๋อได้รับในครั้งนี้เกี่ยวข้องกับเขาอย่างจัง คิดมาถึงตรงนี้ เนี่ยหย่วนเฉียวก็ใจไม่ดีขึ้นมา
เขาคิดจะเลิกม่านรถม้าออกและเดินลงไปจากรถเสียเดี๋ยวนี้
เนี่ยเฟิ่งหลินยื่นหมับไปคว้าเนี่ยหย่วนเฉียวไว้ “เจ้าบ้าไปแล้วเหรอ! นี่หน้าประตูจวนตระกูลเนี่ยเลยนะ เจ้าลงไปแบบนี้ต้องถูกพบเจอแน่ ๆ!”
แม้ว่าตอนอยู่ตร
