วังพึ่งพี่สะใภ้ของตัวเองในหลาย ๆ ด้านสิ
ที่เนี่ยเฟิ่งหลินมีสถานะเช่นนี้ในตระกูลเนี่ยก็เป็นเพราะพ่อแม่ของเนี่ยเฟิ่งหลินรักลูกสาวคนนี้มาก
ตอนที่พวกท่านจากไปก็ได้แบ่งมรดกของตระกูลเนี่ยเป็นสอง และแบ่งครึ่งหนึ่งให้กับเนี่ยเฟิ่งหลิน
แต่เนี่ยเฟิ่งหลินดูจะไม่สนใจเท่าใด ตอนที่นายท่านเนี่ยแต่งงาน นางกลับยกมรดกเหล่านี้ให้กับนายท่านเนี่ย
และเพราะเรื่องนี้เอง นายท่านเนี่ยจึงซาบซึ้งใจต่อเนี่ยเฟิ่งหลินมาตลอดชีวิต!
แม้แต่ฮูหยินเนี่ยก็ต้องเกรงใจเนี่ยเฟิ่งหลินบ้างยามอยู่ต่อหน้า และไม่ใช่แค่นายท่านเนี่ยจะปกป้องเนี่ยเฟิ่งหลินมาก ขนาดบ่าวรับใช้เก่าแก่ของตระกูลเนี่ยก็เอ็นดูรักใคร่นางมากเช่นกัน
เนี่ยเฟิ่งหลินได้ยินแล้วหัวเราะพลางย้อนถาม “ทำไมเหรอ? เจ้าจะบอกว่าข้ามาไม่ได้อย่างนั้นหรือ?”
ฮูหยินเนี่ยไม่ต้องการบาดหมางกับเนี่ยเฟิ่งหลิน อย่างไรเสียหลายปีมานี้ฮูหยินเนี่ยก็เสแสร้งได้อย่างดีเยี่ยม เวลาแบบนี้ต่อให้นางไม่พอใจก็ยังต้องเอ่ยยิ้ม ๆ “เฟิ่งหลิน เจ้าคิดแบบนั้นได้อย่างไรกัน ข้าจะบอกว่าหากเจ้าบอกล่วงหน้าก่อนว่าจะกลับมา ข้าจะได้เตรียมนู่นเตรียมนี่ไว้ บัดนี้เจ้ากลับมาแล้ว ข้าคงจะรับรองเจ้าได้ไม่ดีด้วยเวลาที่ฉุกละหุกเช่นนี้”
เนี่ยเฟิ่งหลินอมยิ้มพลางตอบ “ฮูหยินหรูมีใจแล้ว แต่ข้าโตมาที่จวนตระกูลเนี่ย บัดนี้ถือว่าได้กลับบ้านตัวเอง ไม่ต้องให้เจ้ามาคอยรับรองหรอก เจ้าไม่ต้องรู้สึกผิดไป”
คำพูดนี้เหมือนจะหวังดีกับฮูหย
