บทที่ 182 ท่านน้าของข้า
จางซิ่วเอ๋อมองชายชุดเทาที่นั่งอยู่บนรถและถาม “เจ้าจะไปกับข้าด้วยเหรอ?”
ชายชุดเทากล่าว “ของหนักขนาดนี้ เจ้ายกเองไม่ไหวหรอก”
จางซิ่วเอ๋อคิดแล้วก็ใช่ ครั้งนี้เอาของไปขายมากขนาดนี้ก็หนักจริง ๆ นั่นแหละ
เฒ่าหลี่มองหนิงอันและถาม “ไม่ทราบว่าคนผู้นี้คือ……”
จางซิ่วเอ๋อกระพริบตา “นี่ท่านน้าของข้าเจ้าค่ะ!”
นางไม่อยากให้ในหมู่บ้านมีคำนินทาประเภทที่ว่านางมีชายชู้อีก
แต่ถ้าบอกว่าเป็นท่านน้าตัวเองคงไม่มีใครสงสัยอะไร
อย่างไรซะก็ไม่มีใครรู้ว่าท่านน้าของนางหน้าตาอย่างไร และต่อให้รู้นอกจากท่านนอาแท้ ๆ แล้วยังมีท่านน้าที่เป็นลูกพี่ลูกน้องของแม่อีก! สรุปคือไม่มีทางโดนจับได้!
ชายชุดเทาเลิกคิ้ว สีหน้าแข็งค้างไปส่วนหนึ่ง
อา……
นี่เขาแก่ขนาดนั้นเลยเหรอ?
เห็นสีหน้าของชายชุดเทาแล้วจางซิ่วเอ๋อก็หวั่นใจเล็กน้อย นางกระแอมไอแห้งเพื่อกลบเกลื่อน
แน่นอนว่าที่แรกที่จางซิ่วเอ๋อไปคืออิ๋งเค่อจวี
พอจางซิ่วเอ๋อเห็นหน้าเถ้าแก่เฉียนแห่งอิ๋งเค่อจวีแล้วก็มีสีหน้าเย็นยะเยือก เอ่ยเสียงเรียบ “เนื้อนี่ท่านเอาเท่าไหร่?”
เถ้าแก่เฉียนเห็นท่าทางของจางซิ่วเอ๋อแล้วยิ้มแห้ง
เวลานี้เขาคิดได้แล้วว่าต้องเป็นเพราะคุณชายฉินไปหาจางซิ่วเอ๋อมา จางซิ่วเอ๋อถึงมีทีท่าแบบนี้กับตัวเอง
เถ้าแก่เฉียนรู้สึกผิด จึงเอาใจจางซิ่วเอ๋อเป็นพิเศษ เขาเอ่ยขึ้น “เอาหมดเลย ๆ!”
จางซิ่วเอ๋อตอบด้วยความรำคาญ “ในเมื่อเอาหมดก็รีบยกลงไปสิ”
เฒ่าหลี่
