มองจางซิ่วเอ๋ออย่างตะลึง นี่เถ้าแก่เฉียนแห่งอิ๋งเค่อจวีเลยนะ สำหรับพวกเขาแล้วเป็นคนระดับเดียวกับเทพเซียน เวลานี้กลับก้มหัวโค้งคำนับให้จางซิ่วเอ๋อ
เฒ่าหลี่คิดไปว่าคงเป็นเพราะตระกูลเนี่ยสั่งเอาไว้สินะ?
ต่อให้จางซิ่วเอ๋อจะไม่ดีอย่างไรก็ยังเป็นสะใภ้ตระกูลเนี่ย
เฒ่าหลี่เป็นคนปากหนัก จางซิ่วเอ๋อเองก็รู้ว่าไม่ว่าตนจะทำการซื้อขายอะไรไปบ้าง เฒ่าหลี่ก็ไม่ไปบอกใคร
แต่เพื่อกันไว้ก่อนไม่ให้คนอื่นเข้าใจผิดว่าเงินนี่เป็นของตัวเอง จางซิ่วเอ๋อรับเงินมาและยัดให้ชายชุดเทาพลางเอ่ย “ท่านน้า เงินนี่ท่านเก็บไว้ให้ดีนะ ไม่ใช่ทุกรอบหรอกนะที่ท่านจะโชคดีขนาดนี้ เงินนี่ท่านเก็บไว้แต่งภรรยาเถอะ”
ชายชุดเทามองจางซิ่วเอ๋ออย่างมีนัยยะ ไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่
สุดท้ายจางซิ่วเอ๋อก็ตัดสินใจว่าจะเก็บเนื้อหมูป่าหนึ่งชิ้นให้เฒ่าหลี่ด้วย
เฒ่าหลี่ย่อมต้องบ่ายเบี่ยงอยู่แล้ว แต่สุดท้ายก็รับเอาไว้ เขาคิดว่าจางซิ่วเอ๋อเป็นเด็กรู้จักวางตัว เรื่องวันนี้เขายิ่งไม่มีทางพูดให้คนอื่นฟัง
ครั้งนี้นับว่าซื้อขายกันได้อย่างราบรื่น เถ้าแก่เฉียนมีใจอยากอธิบาย แต่จางซิ่วเอ๋อไม่ให้โอกาสเถ้าแก่เฉียนได้อธิบายเลย
อย่างไรเสียต้องรอให้นางหายโกรธก่อนแล้วค่อยไปพูดคุยกับเถ้าแก่เฉียนเสียหน่อย
ดังนั้นการมาครั้งนี้ไม่ได้เสียเวลาแม้แต่น้อย ไปไม่นานก็กลับ
เถี่ยเสวียนทำความสะอาดกระต่ายและไก่ป่าอีก 2 ตัวที่เหลืออยู่เรียบร้อยแล้ว
ส่วนเนื้อหมูและเนื้อกวางก็เ
