ก็บไว้กินไม่น้อยเหมือนกัน
จางซิ่วเอ๋อและชายชุดเทากำลังเดินอยู่ในป่าผีสิง แล้วชายชุดเทาก็ยื่นถุงเงินให้จางซิ่วเอ๋อ
“เจ้าทำอะไร?” จางซิ่วเอ๋อถามด้วยความฉงน
“เงินนี่ให้เจ้า” ชายชุดเทาพูดด้วยท่าทีจริงจัง
จางซิ่วเอ๋อหัวเราะ “ของป่าพวกนั้นพวกเจ้าเป็นคนล่ามา ข้าแค่ช่วยวิ่งเต้นให้เท่านั้น อีกอย่างเจ้าเหลือของกินไว้ให้ข้าตั้งมากแล้ว ข้าจะมีหน้าเอาเงินเจ้าอีกได้อย่างไร!”
ชายชุดเทามองจางซิ่วเอ๋อด้วยสีหน้าจริงจัง “ตอบแทนที่เจ้าช่วยชีวิตข้าไว้”
จางซิ่วเอ๋อยิ้มบาง ๆ “ถ้าข้าเดาไม่ผิด บ้านข้าเจ้าก็เป็นคนซ่อมใช่ไหม? รวมถึงหมูป่านั้นเจ้าก็เป็นคนเอามาให้ล่ะสิ?”
ก่อนหน้านี้จางซิ่วเอ๋ออาจจะยังไม่รู้ แต่วันนี้จางซิ่วเอ๋อมองออกทุกอย่างแล้ว
จางซิ่วเอ๋อในตอนนี้จึงขอบคุณชายชุดเทาจากใจจริง และไม่มองชายชุดเทาเป็นศัตรูเหมือนในตอนแรก
“เจ้าได้ตอบแทนที่ข้าช่วยชีวิตไปแล้ว” จางซิ่วเอ๋อกล่าว
ชายชุดเทาเอ่ย “นี่ถือว่าเป็นค่าอาหาร”
จางซิ่วเอ๋อหัวเราะ “เงินมากขนาดนี้เชียว นี่เจ้าตั้งใจจะกินข้าวบ้านข้าตลอดไปเลยรึไง?”
ชายชุดเทาสีหน้าแข็งทื่อไป “เจ้าเข้าใจผิดแล้ว”
รอยยิ้มบนใบหน้าจางซิ่วเอ๋อกว้างขึ้นเรื่อย ๆ “เงินนี่เจ้าเก็บไว้ให้เถี่ยเสวียนเถอะ ข้าไม่เอาหรอก”
เมื่อเห็นจางซิ่วเอ๋อยืนยัน ชายชุดเทาได้แต่เก็บเงินไว้
เขามองจางซิ่วเอ๋ออย่างพิจารณา ด้วยไม่เคยเจอสตรีที่มีหลักการขนาดนี้มาก่อน
หญิงสาวที่เขาเคยเจอก่อนหน้านี้อยากจะคลา
