นขึ้นเตียงเขากันทุกคน หรือไม่ก็ช่วยแม่ของเขามาจับตาดูเขา สตรีพวกนั้นต่างใช้เงินซื้อได้ง่าย ๆ
ครั้งนี้เขาตั้งใจอยากเอาเงินนี่ตอบแทนจางซิ่วเอ๋อจริง ๆ แต่คิดไม่ถึงว่ามาเจอคนที่ไม่ละโมบในเงินทอง
ใช่แล้ว จางซิ่วเอ๋อชอบเงินก็จริง แต่นางเข้าใจดีว่าคนเราต้องมีวิถีทางในการหาเงิน
สิ่งที่ไม่ควรรับมาเป็นของตน จางซิ่วเอ๋อไม่เอาหรอก
เมื่อกลับถึงบ้านแล้ว จางซิ่วเอ๋อก็เริ่มทำกับข้าว
ที่บ้านมีเนื้ออยู่มาก และเป็นสิ่งที่เถี่ยเสวียนบอกว่าอยากกินทั้งนั้น ของพวกนี้แขกเป็นคนเอามา จางซิ่วเอ๋อไม่มีทางงกหรอก
นางจึงทำกับข้าวทั้งหมดสิบอย่างบวกกับน้ำแกงลูกชิ้น!
ที่หมู่บ้านชิงสือ ต่อให้เป็นงานเทศกาลก็ยังไม่มีใครจัดงานเลี้ยงขนาดนี้เลย
เป็นเพราะที่บ้านมีแขก บัณฑิตจ้าวจึงไม่สะดวกมา จางซิ่วเอ๋อจึงตักกับข้าวอย่างละนิดให้จ้าวเอ้อร์หลางนำกลับบ้าน
“อร่อย!”
“อร่อยจริง ๆ!”
“เจ้าไปเปิดโรงเตี๊ยมได้เลยนะ! ต้องขายดีแน่ ๆ!”
เถี่ยเสวียนกินไปชมไป ไม่ว่าเมื่อก่อนเถี่ยเสวียนเคยมีอคติต่อจางซิ่วเอ๋อแค่ไหน เวลานี้เขาเหลือแต่ความนับถือที่มีต่อจางซิ่วเอ๋อเท่านั้น!
เขาเองก็ได้กินของดีตามเจ้านายไปด้วยไม่น้อย
ถึงแม้ตามหลักแล้วเขาคือคนติดตาม แต่เจ้านายเห็นเขาเป็นพี่น้องมาตลอด มีอะไรก็กินด้วยกันใช้ด้วยกันตลอด
ถึงจะเป็นแบบนี้ เขาก็ไม่เคยกินอาหารที่อร่อยขนาดนี้มาก่อน
“ใครได้แต่งงานกับเจ้านี่มีบุญจริง ๆ” เถี่ยเสวียนกินเสร็จ เช็ดปากไปพลางชม
จ
