างซิ่วเอ๋อหัวเราะ “ข้าแต่งงานแล้ว แต่น่าเสียดายที่คนอายุสั้นนั่นไม่มีบุญวาสนาพอ”
เถี่ยเสวียนฟังมาถึงตรงนี้รู้ตัวทันทีว่าพูดสิ่งที่ไม่สมควรไป จางซิ่วเอ๋อเคยแต่งงานแล้ว ตัวเองพูดแบบนี้อีกเป็นการทำให้จางซิ่วเอ๋อทุกข์ใจชัด ๆ เขามองจางซิ่วเอ๋ออย่างระมัดระวัง และพบว่าจางซิ่วเอ๋อไม่มีทีท่าว่าจะเสียใจ กลับพูดเรื่องนี้ด้วยท่าทางสบาย ๆ จึงนึกแปลกใจขึ้นมา
หญิงสาวทั่วไปเวลาพูดเรื่องแบบนี้ต้องมีเสียอกเสียใจบ้าง จางซิ่วเอ๋อไม่ใช่คนธรรมดาจริง ๆ มิน่าล่ะเจ้านายถึงปฏิบัติกับจางซิ่วเอ๋อแตกต่างออกไป
ไม่รู้ทำไม เห็นรอยยิ้มของจางซิ่วเอ๋อแล้วชายชุดเทารู้สึกตาพร่านิดหน่อย
ชายชุดเทาเอ่ย “เขาเป็นคนอย่างไรหรือ?”
