ถ้าคนที่ออกมาเป็นจางชุนเถาเขาแค่ซ่อนตัวให้ดี แม้จางชุนเถาจะสงสัย แต่สุดท้ายก็ไม่คิดมากอะไร
จางซิ่วเอ๋อมือเท้าสะเอว “เจ้าบุกบ้านข้าเสียดึกดื่น ทำไมยังทำท่าเหมือนเป็นฝ่ายถูกเต็มประดาขนาดนี้? เจ้าให้เหตุผลที่ดีกับข้ามาซะ!”
ในขณะนั้นเอง จู่ ๆ ชายชุดเทาก็ส่งสัญญาณมือให้เงียบเสียง
จางซิ่วเอ๋อไม่เข้าใจ เอ่ยขึ้น “เจ้า…..”
พูดยังไม่ทันจบชายชุดเทาก็เดินมาข้าง ๆ จางซิ่วเอ๋อและปิดปากจางซิ่วเอ๋อไว้ จากนั้นจางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าใต้เท้าว่างเปล่า รู้ตัวอีกทีก็อยู่บนยอดไม้ต้นหวายฉู่เสียแล้ว
จางซิ่วเอ๋อหน้าเขียว นี่ชายชุดเทาจะทำอะไร!
ตอนนี้จางซิ่วเอ๋ออยากจะร้องให้ช่วยโดยไม่สนอะไร แต่ก็กลัวว่าจางชุนเถาจะเข้ามาพัวพันด้วย
ถ้าชายชุดเทาคิดจะทำอะไรจริง ๆ ต่อให้จางชุนเถาออกมาก็ห้ามไม่ได้!
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าตัวเองกำลังชักศึกเข้าบ้านชัด ๆ
ในช่วงเวลาที่จางซิ่วเอ๋อลังเลอยู่ ทันใดนั้นก็ได้ยินสุ้มเสียงบางอย่างนอกกำแพงรั้วบ้านตัวเอง
จากนั้นก็มีคน ๆ หนึ่งกระโจนข้ามกำแพงมา!
จางซิ่วเอ๋อกัดมือชายชุดเทาอย่างแค้นเคือง! นี่เขามีผู้สมรู้ร่วมคิดด้วยเหรอ!
จากนั้นคนผู้นี้ก็ไปเปิดกลอนประตูเหล็กจากด้านใน
แล้วมีคนสองคนเดินเข้ามาจากด้านนอก
ทั้งสามคนก้มตัวลงต่ำ ย่องลับ ๆ ล่อ ๆ เข้ามาด้านใน
ในขณะนั้นเอง หนึ่งในนั้นก็เงยหน้า จางซิ่วเอ๋อจึงเห็นใบหน้าหนึ่งชัดเจนใต้แสงจันทร์
จางซิ่วเอ๋อตะลึงงันไป! นี่มันหวังกลากเกลื้อนนี่?
ที่หวังกาก
