หา
ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อคิดได้แล้วว่าอย่างไรเสียตัวเองก็ล่วงเกินคนผู้นี้ไปแล้ว ไม่มีอะไรต้องกลัวอีก
คุณชายฉินนั่งฟังจางซิ่วเอ๋อ ราวกับไม่รับรู้ถึงความแดกดันจากคำพูดของจางซิ่วเอ๋อ เวลานี่นั่งดื่มน้ำเหมือนคนไม่ทุกข์ร้อน
จางซิ่วเอ๋อมองคุณชายฉิน อากัปกิริยาของเขาแสดงให้เห็นถึงความมีสง่าราศี แค่กินน้ำยังกินได้อย่างสง่าผ่าเผย
ประหนึ่งที่เขาดื่มไม่ใช่น้ำเย็น แต่เป็นน้ำทิพย์บางอย่าง
นาทีนี้จางซิ่วเอ๋อรู้แล้วว่าคนบางคนต่อให้ใช้ของถูก ก็ให้ความรู้สึกว่าของชิ้นนั้นมีราคา
บางคนต่อให้สวมเครื่องประดับเป็นเงินเป็นทอง ก็ให้ความรู้สึกเหมือนของพวกนั้นเป็นของปลอม
ว่ากันตามความเป็นจริง ดูแค่รูปโฉมคุณชายฉินก็โดดเด่นกว่าผู้อื่นจริง ๆ แต่ใจนั้น….
จางซิ่วเอ๋อคิดมาถึงตรงนี้แค่นเสียงในใจ ใจของคุณชายฉินเกรงว่าจะเป็นสีดำ!
“คุณชายฉิน ถ้าไม่มีเรื่องอื่นแล้วก็เชิญท่านกลับไปเถอะ” จางซิ่วเอ๋อออกปากไล่แขก
คุณชายฉินหรี่ตาอย่างอันตราย “ทำไม? เจ้าต้องรีบไล่ข้าขนาดนี้เลยเหรอ?”
“ที่ไหนกันเล่า ข้าแค่รู้สึกว่านี่ได้เวลากินข้าวแล้ว เป็นห่วงว่าท่านจะหิว” จางซิ่วเอ๋อชี้ดวงอาทิตย์บนฟ้าพลางกล่าว
“หืม? เช่นนั้นเจ้าก็หวังดีน่ะสิ งั้นก็ไม่ต้องลำบากกลับไปกินหรอก วันนี้ข้าจะกินข้าวที่บ้านเจ้า ในเมื่อเจ้าทำเครื่องเทศออกมาได้ เชื่อว่าคงทำอาหารได้อร่อยไม่เลว” คุณชายฉินยิ้มพลางเอ่ย
จางซิ่วเอ๋อได้ยินแล้วก็ใบหน้ามืดครึ้ม เมื่อครู่นี้นางยกหิน
