ขึ้นทุ่มใส่ขาตัวเองใช่ไหม? ใช่ไหม?
จางซิ่วเอ๋อเสียใจจนลำไส้แทบเขียว มีเรื่องให้พูดตั้งมากมาย ทำไมต้องพูดเรื่องกินข้าวขึ้นมาด้วย!
ทางด้านเด็กติดตามชุดเขียวก็มองคุณชายฉินด้วยดวงตาเบิกกว้าง
เมื่อ….เมื่อครู่เขาได้ยินผิดไปรึเปล่า? คุณชายตัวเองพูดว่าอะไรนะ?
พูดว่าจะกินข้าวที่บ้านจางซิ่วเอ๋อเหรอ?
คิดมาถึงตรงนี้ เด็กติดตามชุดเขียวก็มองสำรวจลานบ้านซอมซ่อของจางซิ่วเอ๋อ บ้านจางซิ่วเอ๋อไม่ได้เลี้ยงสัตว์ ในสวนจึงไม่มีกลิ่นเหม็น แต่สิ่งต่าง ๆ ในสายตาเด็กติดตามชุดเขียวยังทำให้เขารู้สึกว่าที่นี่ทรุดโทรมแทบอยู่ไม่ได้
คนฐานะสูงส่งอย่างคุณชายตัวเองจะนั่งกินข้าวที่นี่ได้อย่างไร?
อีกอย่าง พฤติกรรมในวันนี้ของคุณชายตัวเองก็ดูผิดปกติไป
จางซิ่วเอ๋อหัวเราะแห้ง ๆ “อาหารบ้านข้าเรียบง่ายจืดชืด เกรงว่าท่านจะไม่ชอบกิน”
คุณชายฉินเอ่ยยิ้ม ๆ “ได้กินเป็นครั้งคราวถือเป็นประสบการณ์ วันนี้ข้าจะกินข้าวที่บ้านเจ้านี่แหละ”
จางซิ่วเอ๋อเห็นคุณชายฉินพูดแบบนี้นึกในใจอย่างขมขื่น ทำไมคุณชายฉินถึงหน้าหนาขนาดนี้นะ? ตัวเองพูดชัดเจนขนาดนี้แล้วเขายังไม่ไปอีก! ยังจะนั่งหน้าด้านหน้าทนอยู่ตรงนี้!
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกเหนื่อยใจ
นึกถึงน้องสาวสองคนของตัวเองแล้วจางซิ่วเอ๋อยิ่งขนลุกขนพอง
ถ้าคุณชายฉินตั้งใจจะใช้จางชุนเถาและจางซานหยาเพื่อบีบบังคับนางจริง ๆ นางไม่รู้ว่าตัวเองจะยอมแพ้หรือไม่
แต่ตอนนี้คุณชายฉินไม่ยอมไป จางซิ่วเอ๋อก็จนปัญญา
นางคลึงขม
