บทที่ 165 ไปที่บ้านเจ้า
จางซิ่วเอ๋อยิ้มแห้ง “เอ่อ บ้านข้าค่อนข้างเล็กน่ะเจ้าค่ะ เกรงว่าจะเป็นการดูถูกคุณชายฉิน”
ความหมายก็คือไม่ต้อนรับ
แต่คุณชายฉินกลับมีท่าทางกระตือรือร้นเต็มเปี่ยม พร้อมกับเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ข้าเป็นแขก จะรังเกียจผู้เป็นเจ้าบ้านได้อย่างไร?”
จางซิ่วเอ๋อถูกต้อนกลับอีกครั้ง “ข้าคิดว่า…นี่คงไม่สะดวกกระมังเจ้าคะ?”
จางอวี่หมินได้ยินดังนั้นก็เอ่ยขึ้นทันที “คุณชายฉิน ถ้าท่านมีความประสงค์อันใด ท่านจะมาเยือนบ้านข้าก็ได้นะเจ้าคะ”
ในตอนนี้คุณชายฉินไม่สนใจจางอวี่หมินแม้แต่น้อย เพราะในสายตาของคุณชายฉินนั้นจางอวี่หมินไม่มีคุณค่าใด ๆ ให้ใส่ใจ ที่เขาพูดกับจางอวี่หมินไม่กี่คำได้ก็เพราะนางพูดถึงจางซิ่วเอ๋อต่างหาก
พอตอนนี้จางอวี่หมินพูดจาไร้สาระเช่นนี้ คุณชายฉินจะตอบนางได้อย่างไร?
เห็นจางอวี่หมินเป็นเช่นนี้แล้ว จางซิ่วเอ๋อก็นึกอายในใจแทน
จางอวี่หมินกำลังทำอะไรเนี่ย? มองด้วยสายตาสนิทสนมแบบนี้ คนที่ไม่รู้เรื่องก็จะนึกว่าคุณชายฉินเป็นญาติกับตระกูลจางของพวกนางน่ะสิ?
อย่าว่าแต่คนอื่นเลย จางซิ่วเอ๋อในตอนนี้ก็สงสัยตัวเองเหมือนกัน หรือว่าเขาเป็นญาติกับตระกูลจางจริง ๆ? เพียงแต่เจ้าของร่างไม่ได้ทิ้งความทรงจำนี้ไว้ให้นางกันนะ?
จางซิ่วเอ๋อคิดดังนี้ก็ส่ายหน้า จะเป็นไปได้อย่างไรล่ะ
ถ้าตระกูลจางมีญาติแบบนี้จริง แม่เฒ่าจางก็ต้องแสดงออกว่ารู้จักกับเขานานแล้วสิ
“คุณชายฉิน? ได้ยินที่ข้าพูดไหมเจ้าคะ?” จาง
